Televisie

Calefax

Hermieneke Actueel, Delft, Kunst en cultuur, Televisie

Na de opening van het toeristisch seizoen 2026 hadden huisgenoot P en ik nog een bezoek aan de schouwburg op de planning staan.

We gingen naar Calefax, een illuster gezelschap van vijf mannen op leeftijd die allen een blaasinstrument bespelen. Zij vormen samen een rietkwartet. Ik had nog nooit van ze gehoord (mijn tekortkoming want ze bestaan al sinds 1985) totdat wij vorig jaar december hun voorstelling Dido & Aeneazz zagen. Een prachtige  bewerking van de opera van Purcell door Raaf Hekkema met illustraties op de achtergrond van Hedi Tjin. Een kennismaking die naar meer smaakte.

Deze avond was Ramsey Nasr hun gast tevens middelpunt van de uitvoering. Als verteller leidde hij ons door zijn bezetenheid van muziek. Ik ben een groot fan van Ramsey Nasr en speciaal van zijn personage Erik in Oogappels. Althans de eerste seizoenen, want later werd Erik helemaal koekwous van de baby van zijn ex-vriendin, die later dan weer zijn ex-ex-vriendin wordt. Totdat het Erik allemaal toch weer te veel wordt en hij in zijn eentje op fietsreis vertrekt om zichzelf te vinden. Maar goed, daar kon Ramsey natuurlijk niets aan doen, dus ben ik nog steeds fan van hem, maar niet meer van Erik (sorry voor deze zijstap).

In het theater hebben we een heerlijke avond. Nasr is grappig en leidt ons door de wereld van muziek. Van de Middeleeuwen via Italiaanse volksmuziek naar de Renaissance en via de romantiek naar de opera. Op het einde krijgt de voorstelling nog een serieus tintje mee, want Nasr snijdt de toestand in de wereld aan. Zelf is hij half Nederlander half Palestijn en hij laat het lievelingslied van zijn Palestijnse vader horen. Zijn boodschap is niet politiek, maar muzikaal en muziek heeft een verbroederende functie. Hij zei het anders en mooier, maar dat is wat ik ervan maak.

Lunchpauze en -concert

Hermieneke Delft, Eten en drinken, Kunst en cultuur, Muziek, Televisie, Vrienden

Vriendin E en ik spreken elkaar altijd iedere week op maandagavond tijdens ons gezamenlijke zogenoemde uurtje ‘Spoorloos-kijken’. Dat doen wij al sinds jaar en dag en dat bevalt nog altijd prima. Jammer alleen dat Spoorloos van de buis is verdwenen. Dat is het ideale programma om bij bij te kletsen. Het is namelijk helemaal niet erg als je een stukje mist. Op de tweede plaats staat Ik vertrek, om dezelfde reden. 

Op dit moment volg ik een korte cursus hiërogliefen op maandagavond (hierover later meer), dus we hebben een pauze ingelast. Elkaar zo lang niet spreken, is natuurlijk ongezellig, dus we hadden afgelopen dinsdag een lunchafspraak. E is vrijwilliger bij de VAK en legt elke derde dinsdag van de maand kussentjes klaar voor het lunchpauzeconcert dat dan plaatsvindt in OPEN. Ik deed eens gek en ging als rasechte grijze dakduif naar het lunchconcert. Ik viel niet op in de grijze menigte. Ik had wel sjans met mijn buurman (oh brrr, hij was geen al te aantrekkelijke catch). Het concert was leuk. Een trio (met de geïmproviseerde naam van de pianist, het Thierry Casteltrio) speelde op vleugel, cello en drumstel heerlijke jazz. En dan te bedenken dat zij invielen voor een plots verhinderd trio!

Na afloop gingen wij naar de buren (Moodz) voor een smakelijke en gezellige lunch. Weer helemaal bijgepraat gingen we tevreden – en door de stromende regen – weer naar huis.

Nieuw Guinea

Hermieneke Familie, Geschiedenis, Televisie, Vroeger

Vandaag 95 jaar geleden werd mijn vader geboren. Moeilijk voor te stellen hoe hij nu zou zijn, aangezien hij al in 1998 is overleden. Forever 69.

Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn zus een pdf toegestuurd over de expeditie naar het Sterrengebergte in Nieuw Guinea waar mijn vader in 1959 aan deelnam.

Het is een verslag van een aflevering van Andere Tijden in 2006 over de expeditie. Een expeditie die door de variëteit aan wetenschappers voor mijn vader als een botanicus te groots en meeslepend werd. Hij kwam maar moeizaam aan zijn werk van planten verzamelen toe, omdat andere expeditieleden snel snel door wilden. En er waren meer problemen, te beginnen met de start en de uitrusting die maar niet aankwam. Het staat allemaal beschreven in het verslag en je kunt ook de uitzending van Andere Tijden bekijken. Een aanrader voor de geïnteresseerde.

In mijn ouderlijk huis waren souvenirs uit de tijd die mijn ouders in Nieuw Guinea hadden doorgebracht (1956-1959) onderdeel van het behang. Zo hingen er stenen bijlen aan de muur, er stond een groot schildpaddenschild op zolder en een houten krokodil in de gang. Op een dag nam ik een leeg kasuarisei mee naar school voor een spreekbeurt over de kasuaris.

Ik was altijd een beetje jaloers op mijn zus die de eerste drie jaar van haar leven in Nieuw Guinea had doorgebracht, terwijl ik pas vier jaar na hun terugkeer werd geboren. Schrale troost: zij heeft er geen herinneringen aan; alleen de verhalen en de foto’s zijn er nog.

Kijktip: Kijk op Delft

Hermieneke Delft, Televisie

Afgelopen week is er een docuserie van 6 afleveringen begonnen op TVWest: Kijk op Delft. Het wordt op woensdagavond uitgezonden, maar je kunt natuurlijk ook via de website kijken als je een aflevering hebt gemist. Wij zagen gisteren op die manier de eerste uitzending.

Elke aflevering heeft zijn eigen onderwerp. De presentator/maker van de serie is Paul van Berkel, geboren en getogen in Delft. Hij gaat op zoek naar de belangrijkste verhalen van de stad. Experts van Erfgoed Delft, die alles weten van de archeologie, de archieven en de monumenten van de stad spelen een belangrijke rol, in elk geval in de eerste aflevering. Die ging over de groei van Delft. Het was heel erg interessant om een aantal oude kaarten van Delft te zien in het stadsarchief. De oudste kaart toonde een piepklein centrum (ongeveer van de Oude Delft naar de Markt) midden in het groen. En elke honderd jaar zag je de groei. Totdat er niet meer buiten de stadsgrenzen gebouwd kan worden en de stad vooral de hoogte in moest om alle inwoners te kunnen huisvesten.

Al wonen wij al bijna 30 jaar in Delft, deze 25 minuten leverden ons al 3 nieuwe weetjes op. We zagen een replica van een middeleeuwse dakruiter bij het Gemeenlandshuis van het Hoogheemraadschap (en het origineel, maar dat is normaliter goed opgeborgen). Zo’n dakruiter (een beeldje op een nokpan) geeft aan dat er een belangrijk man in dat huis woonde. Dat klopte, het was Jan de Huyter, schout, baljuw, dijkgraaf en hoogheemraad van Delft. Verder leerde ik dat Delft ooit een van de zes VOC-Kamers was. Ik geloof dat we daar niet trots meer op mogen zijn. En als 3e nieuws gaat er een nieuwe wijk gebouwd worden langs de Schie. De drukke weg die daar nu loopt richting Kruithuis zal verlegd worden. Zodoende kunnen wij in de toekomst over een rustig jaagpad langs de Schie wandelen.

Ik verheug mij nu al op de volgende vijf afleveringen! Die gaan ook weer heel veel nieuwe kennis over Delft opleveren verwacht ik.

De dakruiter met een detail

Wonen in Delft

Hermieneke Delft, Huis, tuin en keuken, Televisie

Voor mij is wonen in Delft elke dag een feestje. Natuurlijk heb ik ook wel eens een off-day, maar over het algemeen heb ik het goed. Erg goed. Geweldig goed.

Dat geldt niet voor iedereen in Delft. De Buitenhof is een wijk waar veel mensen enorm moeten buffelen. Ik dacht vroeger altijd dat de Buitenhof een luxe wijk was, maar dat is dus helemaal niet zo. Ja, er staan ook dure woningen, waar de bewoners over het algemeen geen problemen hebben. Maar het gros van de wijk bestaat uit grote flats, sociale woningbouw, waar mensen het niet gemakkelijk hebben.

Over die Buitenhof is nu een soort documentaire in tig delen gaande op NPO2: Typisch Buitenhof. Ik heb ademloos naar de eerste 3 afleveringen gekeken. En realiseer mij weer: wat leef ik in mijn eigen bubbel. Vroeger, toen ik bij Slachtofferhulp werkte of bij Ouderenwerk Delft kwam ik deze mensen tegen in mijn dagelijks werk. Nu niet meer en dat is jammer. Want je kunt zo veel leren van de veerkracht, de opgewektheid, het optimisme en dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is om het goed te hebben. Ik ben vooral erg dol op de moeder van Nigail en op de bange Sjaan.

Ik raad het programma van harte aan! Niet alleen omdat het over Delft gaat, maar vooral omdat het over mensen gaat!