Afgelopen zondag was het een soort familiedag in de Efteling. We kwamen met (een deel van) de familie van moederskant van huisgenoot P in Kaatsheuvel samen om de verjaardag van de jongste tante te vieren. Dat was een leuke verrassing voor haar, want zij dacht alleen met haar eigen gezin daar te zijn. Grote verbazing telkens als er weer andere neven en nichten aanschoven 😀. Ook fijn om weer samen te zijn om een vrolijke reden in plaats van bij de uitvaart van mijn schoonmoeder zoals de laatste keer dat wij elkaar zagen.

De Efteling is extra speciaal voor deze familie, want zij komen oorspronkelijk uit Tilburg en mijn schoonmoeder en een aantal van haar broers hebben in de vakanties in de Efteling gewerkt. Dat was in de jaren 50 toen de Efteling alleen een Sprookjesbos was. Mijn schoonmoeder vertelde, rondlopend door het park, verschillende sprookjes en later sprak zij de stem van de heks van Hans en Grietje in. Het was haar eerste baan en zij had er de tijd van haar leven. Zij vertelde er altijd nog enthousiast over en het verhaal gaat dat zij – vele decennia later – in de bus in Tilburg werd uitgenodigd door de buschauffeur om de stem van de heks nog eens te doen. Zij liet zich niet lang noden en daar schalde het “knibbel knabbel knuisje” al door de bus. Luid applaus en iedereen herkende haar geluid. Toen was ze al dik in de 70. Uiteraard werd zij vandaag extra gemist.

Dat liefde voor de Efteling erfelijk (of in elk geval overdraagbaar) is, bleek die dag ook. Een neef en nicht zijn helemaal bezeten van de Efteling. Neef J heeft de halve Efteling nagebouwd bij zijn voordeur en nichtje C maakte een complete studie van de geschiedenis van de Efteling. Zij weet ALLES van 1952 tot op heden en ook de plannen voor de toekomst zijn geen geheim voor haar. Het was dus een waar genoegen met haar rond te lopen, de achtergronden van de sprookjes te horen, de geschiedenis van bepaalde objecten en in welke sprookjes die allemaal gebruikt zijn, uitleg over welke stemmen wij hoorden, enzovoorts. Ze had nog net geen paraplu bij zich, maar leidde ons wel professioneel rond.

Het sprookjesbos blijft voor mij de kern van het bestaansrecht van de Efteling, maar ook de attracties zijn nog steeds adembenemend. De vernieuwde “Danse macabre” sprong er voor mij wel uit. De wildwater- en achtbanen hoeven niet zo, maar de meer sprookjesachtige attracties zijn wel echt des Eftelings. Droomvlucht, Villa Volta, Fantastica: allemaal leuk.

Natuurlijk was er ook veel gelegenheid om bij te praten en van de picnic te genieten. Het was een heerlijke dag!

Nu ik VVV-medewerker ben, voelde ik mij geroepen om ook eens een bezoek aan de Keukenhof te brengen. Ergens in mijn opvoeding is er iets mis gegaan, want ik was daar nog nooit geweest. Mijn zus heeft dezelfde opvoeding gehad, dus wij kozen de Keukenhof als bestemming voor onze zussendag.

Eerst ging ik met de trein naar Leiden en daar werd ik in een bus gepropt met nog 100 andere toeristen waarvan de helft moest staan (ik had mij gelukkig snel op een stoel kunnen werpen). Het was een goede voorbereiding op de rest van de dag. Met name als je iets wilde eten of drinken waren er gewoon te veel mensen en te weinig stoelen.

Maar: het park is prachtig! Hoewel wij om de paar meter moesten opmerken dat onze vader – bioloog – zich in zijn graf zou omdraaien vanwege alle gemanipuleerde en doorgeteelde tulpen met kartelranden, dubbele bloemen en andere onnatuurlijke eigenschappen, vonden wij het meestal toch mooi. Mogelijk zegt dat iets over onze kitscherige smaak, maar in elk geval begrepen wij nu waarom we nooit met onze ouders naar de Keukenhof waren geweest. Toch geen gebrek in onze opvoeding, maar juist een poging om ons goed op te voeden.