Film

Ontspoord

Hermieneke Boeken, Film

Nee, ik ben zelf niet ontspoord. De trein en tram heb ik in dit nieuwe jaar nog maar links laten liggen. Ontspoord is de titel van twee novelles die ik deze week las. Het idee is grappig: geef twee schrijvers hetzelfde eerste hoofdstuk van een boek en geef ze de opdracht er een romantisch dan wel spannend verhaal van te maken. In het eerste hoofdstuk maak je kennis met de hoofdpersoon die met haar zwarte koffer op wieltjes naar zee gaat om daar met een vriendin een korte vakantie door te brengen. Die koffer speelt eigenlijk ook een soort hoofdrol. Tot hier alles nog oké.

Ik verheugde mij op de uitwerking door de twee auteurs, maar het werd een behoorlijke deceptie. Ik ga niet spoileren, hoewel dat heel goed zou kunnen, want ik raad niemand aan om een van de boeken te lezen. Ultrakorte recensie: zonde van de tijd. Iets langere versie: de verhalen zijn beide totaal ongeloofwaardig. Ik heb zelden zulke tenenkrommende plots gelezen en ik heb veel, heel veel, gelezen in mijn leven.

Het lijkt wel alsof de opdracht was: “Schrijf een totaal onrealistisch verhaal en overdrijf dat nog maar flink ook.” Ik was echt teleurgesteld, omdat het concept zo interessant kan zijn. Lang geleden zag ik de film Sliding doors, een film met twee versies van één verhaal. In die film mist de hoofdpersoon in de ene versie de metro niet en in de andere versie wel. Door dat kleine verschil betrapt zij in versie een haar vriend met een andere vrouw, maar in versie twee niet. Hierdoor loopt haar leven dus twee totaal verschillende kanten op. Ook hier spoiler ik niet, want deze film (uit 1998!) is nog steeds een aanrader als je hem niet kent.

Voor de meisjes

Hermieneke Delft, Film

Vorige week gingen wij weer eens naar het Filmhuis Lumen. Zouden we vaker moeten doen, zeker nu zij het megalomane plan hebben opgevat en doorgezet en bijna voltooid om te gaan verhuizen en ZES zalen te exploiteren ergens in de Spoorzone (het nieuwe gebied rondom het station). Dat is niet alleen héél ver bij ons vandaan, maar ik ben vooral bang voor het verlies van de kneuterigheid, die bij een filmhuis hoort. Vrijwilligers die er een kwartier over doen om een kopje koffie te zetten of die wat onbeholpen vertellen dat de film die wij gaan zien vooral bedoeld is om je af te vragen wat jíj zou doen. Maar ook ben ik benieuwd of zij het financieel gaan redden. Er starten steeds weer nieuwe crowdfundingsacties, omdat ze de financiering niet rond hebben, terwijl ze in maart 2026 al gaan verhuizen. Nu moet je weer allemaal je eigen stoel kopen (dat dacht ik toch niet, want ik wil helemaal niet naar een groot filmhuis).

Oké, genoeg geprotesteerd, over naar de film die wij zagen: Voor de meisjes. Ik ga niet spoileren (nou ja, een beetje), maar het bleek inderdaad zo’n film waarbij je je afvraagt: “Wat zou ik doen?” Ik weet het wel, en dat zou iets heel anders zijn dan de ouders in de film. Om te beginnen (dit is geen spoiler) zou ik never nooit een vakantiehuis kopen samen met een wildvreemde echtpaar, dat je net bij de zandbak hebt ontmoet en waarvan het dochtertje… (nu volgt wel een spoiler!, dus je kunt de eerste zin onder de foto overslaan)

… het dochtertje dus, from hell, met haar schepje jouw dochtertje vol in het gezicht slaat.

Je kunt wel raden hoe de film verder verloopt. Of niet, want de film speelt zich zo’n 12 jaar later af als het noodlot toeslaat en er een levensgroot moreel dilemma opduikt.

Advies: ga hem vooral bekijken! Hij won niet voor niets maar liefst drie Gouden Kalveren.

Naar de film

Hermieneke Eten en drinken, Film

Dinsdag ging ik met een paar oud-collega’s naar de film. Vorig jaar is er naast het kantoor van de Hartstichting een Pathébioscoop geopend (eindelijk is een van de in 2012 beloofde terrasjes gerealiseerd, jammer dat ik weg ben) met daarin een Berenrestaurant. Eerst dus een hapje eten met vier collega’s en daarna – met nog maar de helft – door naar de film.

Eten bij De Beren is altijd een wat aparte ervaring. Zo ontbreekt de groente vrijwel geheel en krijg je voorafgaand aan de gerechten een soort pepermuntjes in een plastic verpakking. De bedoeling is om heel hard in het midden te drukken, zodat er binnenin van alles openspringt. Je eindigt dan met een natte tissue waarmee je je handen kunt verfrissen 😱. Erg goed voor de plastic soep zullen we maar zeggen.

P en ik hadden kipsaté gekozen en daar bleek je een paar sportsokken van De Beren bij te krijgen. Ook heel apart!

Verfrissingsdoekje

Daarna de bioscoop in. Alweer P had haar ING-punten ingezet om korting op het kaartje te krijgen. Aangezien ik jaren geleden uit woede de ING had opgezegd (iets met graaiende managers), wilde ik al de hoofdprijs betalen. Maar Q had ook nog duizenden ING-punten, zodoende kunnen wij samen nog jaren elke week met korting naar de film. Het jongetje bij de kassa was supergeduldig, want het duurde wel even voordat Q de punten had gevonden en op haar telefoon had geladen.

De stoelen in de zaal waren bijzonder luxueus. P lag horizontaal en had de beensteunen ook helemaal uitgeklapt. Het verbaasde mij dat ze niet in slaap viel. Hoewel, de film – It Ends with Us – was niet saai. Het ging namelijk onder andere over huishoudelijk geweld. Ik bleef toch een beetje hangen in de vraag: “Waarom doen mensen toch zo dom?” Nog niet eens vanwege het niet-vluchten-voor-geweld, want dat is op zich een bekend fenomeen dat mensen te lang in een gewelddadige relatie blijven hangen. Nee het ging mij vooral om het verzwijgen van allerlei zaken, die je normaal gesproken in een relatie aan elkaar vertelt. Nou ja, ga de film eventueel gewoon zelf zien. Ik geef een 7, dus dat is prima te doen. 

SPOILERALERT

Let vooral op de geboorte van de baby aan het eind van de film. Was voor mij een hoogtepuntje toen die al glibberend, bebloed en betalkt en met zo’n niet-charmante-en-nog-niet-doorgeknipte-navelstreng, door de vader werd bejubeld als “de mooiste baby van de wereld” 😂.