De Koepoortbrug is een brug vlakbij ons, die over het Rijn-Schiekanaal gaat en een belangrijke toegang is tot de binnenstad. Sinds begin januari is hij afgesloten, omdat er groot onderhoud plaatsvindt. Auto’s worden o geleid via twee andere grote bruggen en voor fietsers en voetgangers is er een pontonbruggetje geplaatst een klein eindje verderop. Goed geregeld.
Omdat het Rijn-Schiekanaal druk gevaren wordt door grote vrachtschepen, gaat de pontonbruggetje zo’n drie keer per dag ‘open’ om de schepen door te laten. Dat betekent dat de hele brug naar de zijkant van het kanaal gaat. Gisteren zag ik het voor het eerst. De foto’s due ik maakte zijn helaas niet erg duidelijk, maar zelf zie ik wel hoe het zit/ligt.
In de tijd dat de brug niet begaanbaar was, kon ik op mijn gemakje naar de andere brug wandelen, daar oversteken, weer terug wandelen en nog steeds was de pontonbrug niet teruggelegd. Toch is het allemaal goed geregeld. Eind maart moet de Koepoortbrug weer in functie zijn en kunnen we er weer 15 jaar tegen.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver: een deel van het Huis Van Delft, namelijk de Innovation Gallery, werd officieel geopend. Ik schreef al eerder over dit prachtige gebouw (hier), maar naast die pracht hangt het helaas ook aan elkaar van uitstel. De laatste weken is er met man en macht gewerkt aan de Innovation Gallery, want behalve deze ruimte moest het ook de start van het Highlight Festival én van het Roboticajaar worden. Tijdkritisch dus en dat is niet de sterkste kant van het Huis van Delft.
Gelukkig kwam het allemaal goed en kon onze nieuwe burgemeester maar liefst drie openingen verrichten. Hij deed dat niet alleen, maar samen met Chris Oomen – de initiatiefnemer en financier van het hele project – en Noor Stenfert Kroese – kunstenares van één van de objecten MicoGravity in de Innovation Gallery.
Even een korte toelichting op de drie onderdelen die geopend werden. Ik citeer uit de uitnodiging voor de opening:
“Highlight Festival De achtste editie van Highlight Festival heeft dit jaar als thema: Robo-futures. Een festival waar mens en robot elkaar ontmoeten, waar technologie de verbeelding voedt, en waar we samen met makers als Bram Ellens, Jorrit Paaijmans, Amir Bastan, Rocio Berenguer en Hrvoje Hiršl ontdekken hoe we de toekomst kunnen vormgeven.
Themaperiode Robotica In Delft komen kunst, technologie en bewoners samen om te ontdekken hoe robotica onze wereld vormgeeft. In 2026 is de hele stad het podium voor The robots are coming! Een jaarlange, stadsbrede themaperiode waarin robotica zichtbaar en toegankelijk wordt voor iedereen. Delft, Creating History.
Innovation Gallery De Innovation Gallery is een gezamenlijke expositieruimte van zeven toonaangevende Delftse kennisinstellingen en bedrijven die de innovatieve kracht van de stad zichtbaar maakt. Bezoekers ontdekken hier hoe actuele Delftse innovaties inspelen op grote maatschappelijke vraagstukken van morgen, van biotechnologie tot water en gezondheid.”
Dan nog een uitleg over het kunst- en onderzoeksobject MicoGravity van Noor Stenfert Kroese in samenwerking met Amir Bastan en Johannes Braumann. Van de website van Stenfert Kroese: “MycoGravity gebruikt een robotsysteem om schimmels bloot te stellen aan gesimuleerde, veranderde zwaartekracht, en onderzoekt zo hoe leven zich aanpast aan onbekende omgevingen.” In mijn eigen simpele woorden draait een robotarm een doos met schimmels rond op onvoorspelbare manier. Schimmels zijn heel gevoelig voor zwaartekracht, maar op deze manier kunnen zij er geen chocola van maken. De vraag is nu hoe zij hierop gaan reageren met hun groei.
Ik ben benieuwd en zal het in de gaten houden vanuit onze VVV-winkel.
Aan de wandel langs het kanaal richting Oostpoort sloeg ik rechtsaf naar het Oosteinde. Mijn oog viel op een fraaie gevelsteen naast de Oostpoortschool. In Leiden heb ik begin jaren 80 van de vorige eeuw eens een gevelstenenboek gewonnen, omdat ik oneindig veel wist over de plaatselijke gevelstenen. Met mijn toenmalige amant struinde ik dagenlang de stad door (hoe kwam ik aan zo veel vrije tijd?) en wij wonnen de wedstrijd glansrijk (of wij werden tweede, dat kan ook). Uiteraard kreeg ik het boek vanwege galante amant. Hoe actueel en paraat mijn kennis uit 1982 nog is, ga ik niet testen en het boek is bij een opruiming blijkbaar naar een kringloopwinkel verdwenen. Ik kan het in elk geval niet meer terugvinden. In Delft heb ik nooit zo op gevelstenen gelet, maar ik ga mijn leven beteren. Om daar een begin mee te maken heb ik research gedaan naar deze gevelsteen waarop ‘De Huidehandel’ vermeld staat.
Het is heel simpel: ooit was er een leerlooierij in het pand gevestigd. In Delft werd veel leer gelooid en deze leerlooierij aan het Oosteinde was van H.H.Roes. Hij maakte van koeienhuiden leer voor kleding en schoeisel. Nou ja, hij was nogal rijk, dus ik vermoed dat hijzelf geen vinger uitstak naar die huiden. Daar had hij zijn personeel voor. In 1870 liet hij naast de looierij een statige villa bouwen, om met zijn gezin met 8 kinderen in te wonen. Deze villa staat er ook nog steeds en is later gebruikt als woning voor de katholieke zusters die les gaven aan de katholieke Rosaschool. Ik neem aan de voorloper van de Oostpoortschool. Tegenwoordig is het een (min of meer) gewoon woonhuis. Wie weet komt het nog eens te koop!
Wij togen weer eens naar de bioscoop. Niet naar het knusse filmhuis, maar naar het grote, naar popcorn stinkende Pathé. Met een mens of acht zaten wij in een enorme zaal, dus van knusheid was werkelijk geen sprake.
Gelukkig was de film wel mooi. Song sung blue gaat over een tributeband van Neil Diamond, waarvan de kern gevormd wordt door een man en een vrouw, die vrij aan het begin van de film verliefd worden en langzaamaan succes beginnen te krijgen met hun vertolking van Neil Diamond (die echt wel meer heeft gemaakt dan Sweet Caroline, zoals de zanger steeds weer moet uitleggen).
Zonder te spoileren waarschuw ik wel voor een aantal onnodige én onbegrijpelijke en irrealistische scènes in de film. Ik noem er eentje: als bezoekers in een ziekenhuis, krijgt de nep-Neil een hartinfarct met hartstilstand, maar kan gelukkig voor die tijd nog aan zijn dochter uitleggen dat zij hem dan een shock moet geven met de defibrillator die daar toevallig staat. Aldus geschiedt en Neil kan weer vrolijk verder met zijn nepleven.
Ik verwachtte een gezellige muziekfilm en tot op zekere hoogte was het dat ook, maar er was ook wel heel veel drama. Tot mijn verbazing bleek na afloop de hele film gefaseerd op een waargebeurd verhaal. Soms is het leven gekker dan je kunt verzinnen.
Al met al vind ik de film toch aanrader, mits je van de muziek van Neil Diamond houdt. Maar dat lijkt mij logisch.
