De Koepoortbrug is een brug vlakbij ons, die over het Rijn-Schiekanaal gaat en een belangrijke toegang is tot de binnenstad. Sinds begin januari is hij afgesloten, omdat er groot onderhoud plaatsvindt. Auto’s worden o geleid via twee andere grote bruggen en voor fietsers en voetgangers is er een pontonbruggetje geplaatst een klein eindje verderop. Goed geregeld.
Omdat het Rijn-Schiekanaal druk gevaren wordt door grote vrachtschepen, gaat de pontonbruggetje zo’n drie keer per dag ‘open’ om de schepen door te laten. Dat betekent dat de hele brug naar de zijkant van het kanaal gaat. Gisteren zag ik het voor het eerst. De foto’s due ik maakte zijn helaas niet erg duidelijk, maar zelf zie ik wel hoe het zit/ligt.
In de tijd dat de brug niet begaanbaar was, kon ik op mijn gemakje naar de andere brug wandelen, daar oversteken, weer terug wandelen en nog steeds was de pontonbrug niet teruggelegd. Toch is het allemaal goed geregeld. Eind maart moet de Koepoortbrug weer in functie zijn en kunnen we er weer 15 jaar tegen.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver: een deel van het Huis Van Delft, namelijk de Innovation Gallery, werd officieel geopend. Ik schreef al eerder over dit prachtige gebouw (hier), maar naast die pracht hangt het helaas ook aan elkaar van uitstel. De laatste weken is er met man en macht gewerkt aan de Innovation Gallery, want behalve deze ruimte moest het ook de start van het Highlight Festival én van het Roboticajaar worden. Tijdkritisch dus en dat is niet de sterkste kant van het Huis van Delft.
Gelukkig kwam het allemaal goed en kon onze nieuwe burgemeester maar liefst drie openingen verrichten. Hij deed dat niet alleen, maar samen met Chris Oomen – de initiatiefnemer en financier van het hele project – en Noor Stenfert Kroese – kunstenares van één van de objecten MicoGravity in de Innovation Gallery.
Even een korte toelichting op de drie onderdelen die geopend werden. Ik citeer uit de uitnodiging voor de opening:
“Highlight Festival De achtste editie van Highlight Festival heeft dit jaar als thema: Robo-futures. Een festival waar mens en robot elkaar ontmoeten, waar technologie de verbeelding voedt, en waar we samen met makers als Bram Ellens, Jorrit Paaijmans, Amir Bastan, Rocio Berenguer en Hrvoje Hiršl ontdekken hoe we de toekomst kunnen vormgeven.
Themaperiode Robotica In Delft komen kunst, technologie en bewoners samen om te ontdekken hoe robotica onze wereld vormgeeft. In 2026 is de hele stad het podium voor The robots are coming! Een jaarlange, stadsbrede themaperiode waarin robotica zichtbaar en toegankelijk wordt voor iedereen. Delft, Creating History.
Innovation Gallery De Innovation Gallery is een gezamenlijke expositieruimte van zeven toonaangevende Delftse kennisinstellingen en bedrijven die de innovatieve kracht van de stad zichtbaar maakt. Bezoekers ontdekken hier hoe actuele Delftse innovaties inspelen op grote maatschappelijke vraagstukken van morgen, van biotechnologie tot water en gezondheid.”
Dan nog een uitleg over het kunst- en onderzoeksobject MicoGravity van Noor Stenfert Kroese in samenwerking met Amir Bastan en Johannes Braumann. Van de website van Stenfert Kroese: “MycoGravity gebruikt een robotsysteem om schimmels bloot te stellen aan gesimuleerde, veranderde zwaartekracht, en onderzoekt zo hoe leven zich aanpast aan onbekende omgevingen.” In mijn eigen simpele woorden draait een robotarm een doos met schimmels rond op onvoorspelbare manier. Schimmels zijn heel gevoelig voor zwaartekracht, maar op deze manier kunnen zij er geen chocola van maken. De vraag is nu hoe zij hierop gaan reageren met hun groei.
Ik ben benieuwd en zal het in de gaten houden vanuit onze VVV-winkel.
Aan de wandel langs het kanaal richting Oostpoort sloeg ik rechtsaf naar het Oosteinde. Mijn oog viel op een fraaie gevelsteen naast de Oostpoortschool. In Leiden heb ik begin jaren 80 van de vorige eeuw eens een gevelstenenboek gewonnen, omdat ik oneindig veel wist over de plaatselijke gevelstenen. Met mijn toenmalige amant struinde ik dagenlang de stad door (hoe kwam ik aan zo veel vrije tijd?) en wij wonnen de wedstrijd glansrijk (of wij werden tweede, dat kan ook). Uiteraard kreeg ik het boek vanwege galante amant. Hoe actueel en paraat mijn kennis uit 1982 nog is, ga ik niet testen en het boek is bij een opruiming blijkbaar naar een kringloopwinkel verdwenen. Ik kan het in elk geval niet meer terugvinden. In Delft heb ik nooit zo op gevelstenen gelet, maar ik ga mijn leven beteren. Om daar een begin mee te maken heb ik research gedaan naar deze gevelsteen waarop ‘De Huidehandel’ vermeld staat.
Het is heel simpel: ooit was er een leerlooierij in het pand gevestigd. In Delft werd veel leer gelooid en deze leerlooierij aan het Oosteinde was van H.H.Roes. Hij maakte van koeienhuiden leer voor kleding en schoeisel. Nou ja, hij was nogal rijk, dus ik vermoed dat hijzelf geen vinger uitstak naar die huiden. Daar had hij zijn personeel voor. In 1870 liet hij naast de looierij een statige villa bouwen, om met zijn gezin met 8 kinderen in te wonen. Deze villa staat er ook nog steeds en is later gebruikt als woning voor de katholieke zusters die les gaven aan de katholieke Rosaschool. Ik neem aan de voorloper van de Oostpoortschool. Tegenwoordig is het een (min of meer) gewoon woonhuis. Wie weet komt het nog eens te koop!
Wij togen weer eens naar de bioscoop. Niet naar het knusse filmhuis, maar naar het grote, naar popcorn stinkende Pathé. Met een mens of acht zaten wij in een enorme zaal, dus van knusheid was werkelijk geen sprake.
Gelukkig was de film wel mooi. Song sung blue gaat over een tributeband van Neil Diamond, waarvan de kern gevormd wordt door een man en een vrouw, die vrij aan het begin van de film verliefd worden en langzaamaan succes beginnen te krijgen met hun vertolking van Neil Diamond (die echt wel meer heeft gemaakt dan Sweet Caroline, zoals de zanger steeds weer moet uitleggen).
Zonder te spoileren waarschuw ik wel voor een aantal onnodige én onbegrijpelijke en irrealistische scènes in de film. Ik noem er eentje: als bezoekers in een ziekenhuis, krijgt de nep-Neil een hartinfarct met hartstilstand, maar kan gelukkig voor die tijd nog aan zijn dochter uitleggen dat zij hem dan een shock moet geven met de defibrillator die daar toevallig staat. Aldus geschiedt en Neil kan weer vrolijk verder met zijn nepleven.
Ik verwachtte een gezellige muziekfilm en tot op zekere hoogte was het dat ook, maar er was ook wel heel veel drama. Tot mijn verbazing bleek na afloop de hele film gefaseerd op een waargebeurd verhaal. Soms is het leven gekker dan je kunt verzinnen.
Al met al vind ik de film toch aanrader, mits je van de muziek van Neil Diamond houdt. Maar dat lijkt mij logisch.
In Delft is een groot theater verschenen ergens aan de TU-kant van de stad: het Prinsentheater. Daar is in januari de musical Willem van Oranje van start gegaan. Tijdens de kerstborrel van het VVV kreeg iedereen twee toegangskaartjes voor de try-out van afgelopen donderdag. Het gonsde de hele week al door de wandelgangen: “Donderdag is het zo ver!” In de groepsapp schreef iemand dat zij voor de pauze een arrangement ging bestellen (een drankje en wat hapjes, die op een gereserveerde tafel voor je klaar staan). Dat leek mij ook een heel goed idee, maar helaas waren de pauzearrangementen al uitverkocht. Zo stonden wij bijna de hele pauze in de rij voor een drankje. Maar ik loop op de zaken vooruit.
Met de fiets naar het theater was een goede keuze. Veel keuze hadden we ook niet, Want het OV houdt niet over, lopen is te ver en een auto bezitten wij niet. Maar een kwartier fietsen is goed te doen, zelfs in de winter. De fietsen waren snel geparkeerd en ik zag met genoegen de lange rij auto’s staan. Enig leedvermaak mag toch wel?
Binnen stuitten we al meteen op de eerste bekende. Het was grappig om in zo’n groot theater (1200 personen kunnen er in en het was uitverkocht) zo veel bekenden tegen te komen. We zaten over drie plekken verdeeld, maar die waren ook weer dicht bij elkaar, dus er werd uitbundig gezwaaid. Ook leuk dat iedereen een partner, schoonvader, dochter of buurvrouw had meegenomen.
Het theater is enorm groot, ik schreef het al en het toneel is halfcirkelvormig. Er zijn verschillende locaties waar het verhaal zich afspeelt: Breda, Dillenburg, diverse slagvelden en natuurlijk Delft. Doordat de zaal met ons erin draait, zit je steeds op een andere locatie. Je draait als het ware van Dillenburg naar Breda en van Brada door naar het Ontzet van Leiden. Ik werd wel een beetje zeeziek van al dat gedraai, maar het was wel grappig gedaan. Op het toneel vloeien film, theater en muziek in elkaar over en dat was heel knap gedaan. Het leek alsof er echt mannen op paarden aan kwamen draven, die vervolgens van hun paard stapten en op het toneel verder speelden.
Het persoonlijk liefdesleven van Willem was een rode draad. Hij had zoals iedereen weet veel vrouwen en ze kwamen er niet eens allemaal in voor, want voor nummertje drie, Charlotte van Bourbon, was kennelijk geen tijd. Terwijl de musical toch bijna vier uur duurde. Daarnaast natuurlijk zijn strijd tegen de Spanjaarden en zijn gedoe met godsdienst (“Zal ik katholiek blijven of toch maar weer protestants worden?”).”Het verhaal van zijn leven en zijn strijd” is niet voor niets de ook ondertitel. Wat erg goed is, is de link naar de actuele situatie in de werled en in het land. Zonder expliciet te worden, worstelt Willem met hedendaagse thema’s en dat vond ik indrukwekkend.
Zonder verder te spoileren kan ik zeggen dat het een enorme belevenis is, dat het knap gemaakt is en dat het heel lang duurde. Misschien komt het doordat het pas de tweede try-out was, maar het zou rond kwart over elf klaar zijn en het duurde gewoon tot middernacht. Ik vond het wat veel van het goede. En muzikaal gezien was ik er ook niet weg van. Ook dat kan nog goed komen misschien na een paar keer spelen, maar ik vond er geen grote klappers tussen zitten, die je op weg naar huis nog neuriet. Ik ben ook geen echt goede graadmeter natuurlijk, want au fond hou ik helemaal niet van musicals. Toch ben ik blij dat ik het gezien en meegemaakt heb. Al was het maar om bij het VVV tegen argeloze bezoekers te kunnen zeggen dat het een bijzondere ervaring zal zijn.
Nee, ik ben zelf niet ontspoord. De trein en tram heb ik in dit nieuwe jaar nog maar links laten liggen. Ontspoord is de titel van twee novelles die ik deze week las. Het idee is grappig: geef twee schrijvers hetzelfde eerste hoofdstuk van een boek en geef ze de opdracht er een romantisch dan wel spannend verhaal van te maken. In het eerste hoofdstuk maak je kennis met de hoofdpersoon die met haar zwarte koffer op wieltjes naar zee gaat om daar met een vriendin een korte vakantie door te brengen. Die koffer speelt eigenlijk ook een soort hoofdrol. Tot hier alles nog oké.
Ik verheugde mij op de uitwerking door de twee auteurs, maar het werd een behoorlijke deceptie. Ik ga niet spoileren, hoewel dat heel goed zou kunnen, want ik raad niemand aan om een van de boeken te lezen. Ultrakorte recensie: zonde van de tijd. Iets langere versie: de verhalen zijn beide totaal ongeloofwaardig. Ik heb zelden zulke tenenkrommende plots gelezen en ik heb veel, heel veel, gelezen in mijn leven.
Het lijkt wel alsof de opdracht was: “Schrijf een totaal onrealistisch verhaal en overdrijf dat nog maar flink ook.” Ik was echt teleurgesteld, omdat het concept zo interessant kan zijn. Lang geleden zag ik de film Sliding doors, een film met twee versies van één verhaal. In die film mist de hoofdpersoon in de ene versie de metro niet en in de andere versie wel. Door dat kleine verschil betrapt zij in versie een haar vriend met een andere vrouw, maar in versie twee niet. Hierdoor loopt haar leven dus twee totaal verschillende kanten op. Ook hier spoiler ik niet, want deze film (uit 1998!) is nog steeds een aanrader als je hem niet kent.
