Wij togen weer eens naar de bioscoop. Niet naar het knusse filmhuis, maar naar het grote, naar popcorn stinkende Pathé. Met een mens of acht zaten wij in een enorme zaal, dus van knusheid was werkelijk geen sprake.
Gelukkig was de film wel mooi. Song sung blue gaat over een tributeband van Neil Diamond, waarvan de kern gevormd wordt door een man en een vrouw, die vrij aan het begin van de film verliefd worden en langzaamaan succes beginnen te krijgen met hun vertolking van Neil Diamond (die echt wel meer heeft gemaakt dan Sweet Caroline, zoals de zanger steeds weer moet uitleggen).
Zonder te spoileren waarschuw ik wel voor een aantal onnodige én onbegrijpelijke en irrealistische scènes in de film. Ik noem er eentje: als bezoekers in een ziekenhuis, krijgt de nep-Neil een hartinfarct met hartstilstand, maar kan gelukkig voor die tijd nog aan zijn dochter uitleggen dat zij hem dan een shock moet geven met de defibrillator die daar toevallig staat. Aldus geschiedt en Neil kan weer vrolijk verder met zijn nepleven.
Ik verwachtte een gezellige muziekfilm en tot op zekere hoogte was het dat ook, maar er was ook wel heel veel drama. Tot mijn verbazing bleek na afloop de hele film gefaseerd op een waargebeurd verhaal. Soms is het leven gekker dan je kunt verzinnen.
Al met al vind ik de film toch aanrader, mits je van de muziek van Neil Diamond houdt. Maar dat lijkt mij logisch.
In Delft is een groot theater verschenen ergens aan de TU-kant van de stad: het Prinsentheater. Daar is in januari de musical Willem van Oranje van start gegaan. Tijdens de kerstborrel van het VVV kreeg iedereen twee toegangskaartjes voor de try-out van afgelopen donderdag. Het gonsde de hele week al door de wandelgangen: “Donderdag is het zo ver!” In de groepsapp schreef iemand dat zij voor de pauze een arrangement ging bestellen (een drankje en wat hapjes, die op een gereserveerde tafel voor je klaar staan). Dat leek mij ook een heel goed idee, maar helaas waren de pauzearrangementen al uitverkocht. Zo stonden wij bijna de hele pauze in de rij voor een drankje. Maar ik loop op de zaken vooruit.
Met de fiets naar het theater was een goede keuze. Veel keuze hadden we ook niet, Want het OV houdt niet over, lopen is te ver en een auto bezitten wij niet. Maar een kwartier fietsen is goed te doen, zelfs in de winter. De fietsen waren snel geparkeerd en ik zag met genoegen de lange rij auto’s staan. Enig leedvermaak mag toch wel?
Binnen stuitten we al meteen op de eerste bekende. Het was grappig om in zo’n groot theater (1200 personen kunnen er in en het was uitverkocht) zo veel bekenden tegen te komen. We zaten over drie plekken verdeeld, maar die waren ook weer dicht bij elkaar, dus er werd uitbundig gezwaaid. Ook leuk dat iedereen een partner, schoonvader, dochter of buurvrouw had meegenomen.
Het theater is enorm groot, ik schreef het al en het toneel is halfcirkelvormig. Er zijn verschillende locaties waar het verhaal zich afspeelt: Breda, Dillenburg, diverse slagvelden en natuurlijk Delft. Doordat de zaal met ons erin draait, zit je steeds op een andere locatie. Je draait als het ware van Dillenburg naar Breda en van Brada door naar het Ontzet van Leiden. Ik werd wel een beetje zeeziek van al dat gedraai, maar het was wel grappig gedaan. Op het toneel vloeien film, theater en muziek in elkaar over en dat was heel knap gedaan. Het leek alsof er echt mannen op paarden aan kwamen draven, die vervolgens van hun paard stapten en op het toneel verder speelden.
Het persoonlijk liefdesleven van Willem was een rode draad. Hij had zoals iedereen weet veel vrouwen en ze kwamen er niet eens allemaal in voor, want voor nummertje drie, Charlotte van Bourbon, was kennelijk geen tijd. Terwijl de musical toch bijna vier uur duurde. Daarnaast natuurlijk zijn strijd tegen de Spanjaarden en zijn gedoe met godsdienst (“Zal ik katholiek blijven of toch maar weer protestants worden?”).”Het verhaal van zijn leven en zijn strijd” is niet voor niets de ook ondertitel. Wat erg goed is, is de link naar de actuele situatie in de werled en in het land. Zonder expliciet te worden, worstelt Willem met hedendaagse thema’s en dat vond ik indrukwekkend.
Zonder verder te spoileren kan ik zeggen dat het een enorme belevenis is, dat het knap gemaakt is en dat het heel lang duurde. Misschien komt het doordat het pas de tweede try-out was, maar het zou rond kwart over elf klaar zijn en het duurde gewoon tot middernacht. Ik vond het wat veel van het goede. En muzikaal gezien was ik er ook niet weg van. Ook dat kan nog goed komen misschien na een paar keer spelen, maar ik vond er geen grote klappers tussen zitten, die je op weg naar huis nog neuriet. Ik ben ook geen echt goede graadmeter natuurlijk, want au fond hou ik helemaal niet van musicals. Toch ben ik blij dat ik het gezien en meegemaakt heb. Al was het maar om bij het VVV tegen argeloze bezoekers te kunnen zeggen dat het een bijzondere ervaring zal zijn.
Nee, ik ben zelf niet ontspoord. De trein en tram heb ik in dit nieuwe jaar nog maar links laten liggen. Ontspoord is de titel van twee novelles die ik deze week las. Het idee is grappig: geef twee schrijvers hetzelfde eerste hoofdstuk van een boek en geef ze de opdracht er een romantisch dan wel spannend verhaal van te maken. In het eerste hoofdstuk maak je kennis met de hoofdpersoon die met haar zwarte koffer op wieltjes naar zee gaat om daar met een vriendin een korte vakantie door te brengen. Die koffer speelt eigenlijk ook een soort hoofdrol. Tot hier alles nog oké.
Ik verheugde mij op de uitwerking door de twee auteurs, maar het werd een behoorlijke deceptie. Ik ga niet spoileren, hoewel dat heel goed zou kunnen, want ik raad niemand aan om een van de boeken te lezen. Ultrakorte recensie: zonde van de tijd. Iets langere versie: de verhalen zijn beide totaal ongeloofwaardig. Ik heb zelden zulke tenenkrommende plots gelezen en ik heb veel, heel veel, gelezen in mijn leven.
Het lijkt wel alsof de opdracht was: “Schrijf een totaal onrealistisch verhaal en overdrijf dat nog maar flink ook.” Ik was echt teleurgesteld, omdat het concept zo interessant kan zijn. Lang geleden zag ik de film Sliding doors, een film met twee versies van één verhaal. In die film mist de hoofdpersoon in de ene versie de metro niet en in de andere versie wel. Door dat kleine verschil betrapt zij in versie een haar vriend met een andere vrouw, maar in versie twee niet. Hierdoor loopt haar leven dus twee totaal verschillende kanten op. Ook hier spoiler ik niet, want deze film (uit 1998!) is nog steeds een aanrader als je hem niet kent.
