Afgelopen woensdag gingen wij onder de bezielende leiding van vriendin E naar de eerste in een serie lezingen over Johannes Vermeer. Vriendin E werkt als vrijwilliger in het Vermeer Centrum én zij was woensdag jarig, dus wij lieten ons meetronen.
Gastspreker Alexandra van Dongen, conservator van het Museum Boijmans van Beuningen, vertelde aan de hand van haar boek ‘De tastbare wereld van Johannes Vermeer – huisraad als schildersmodel’ over haar zoektocht naar attributen in schilderijen van Vermeer. Er is vaak veel bekend van de personen op het doek, maar niet van de attributen die te zien zijn. Op zoek naar verdieping van het verhaal, het dateren en context geven bestudeert zij bijvoorbeeld andere schilderijen waar vergelijkbare attributen te zien zijn, in collecties van andere musea en soms in de wereld van miniaturen die voor poppenhuizen gemaakt zijn. Ik werd acuut weer afgunstig toen zij vertelde dat Museum Boijmans van Beuningen op termijn een legaat krijgt van 2000 miniaturen (bij elkaar verzameld door een Rotterdamse oogarts). Een deel hiervan is al eens tentoongesteld in het Depot van het museum en heb ik daar toen al bewonderd. Nog zonder Vermeercontext.
Een voorbeeld van Alexandra’s speurwerk is de aardewerken pot, te zien op het schilderij ‘Het melkmeisje’ die zij wist terug te brengen tot een product uit Oisterwijk. Sommige van de voorwerpen op Vermeers schilderijen zijn zelfs terug te voeren op archeologische opgravingen uit Delft. Zo herkende Alexandra in één van de vitrines van het Vermeer Centrum Delft een 17e eeuwse kan met schenklip van hetzelfde schilderij. Direct haalde Herman Weijers, directeur van het Vermeer Centrum, deze kan uit de vitrine en liet hem rondgaan bij het publiek. Bijzondere ervaring! De kan bleef heel én verdween ook niet in de tas van de zus van E.
Na afloop kon je uiteraard het boek kopen en laten signeren, maar omdat ik twee boekenprincipes heb (“ik heb al een boek” en “een boek erin, een boek eruit”) heb ik de verleiding weerstaan. In plaats daarvan gingen we naar de Markt naar café Het Konings Huys met vriendin E, haar huisgenoot E, haar zus en nog drie vrienden om de verjaardag van E te vieren met een drankje en wat bruin fruit. Het was een leerzame en gezellige avond.
Interessant zo’n achtergrondverhaal maar vooral ook een gezellige dag.
Ja, een beste combinatie.
Zoals je misschien weet, heb ik weinig met Vermeer op, die lezing daarentegen was vast goed. Wel énorm jammer dat je niet de kans zag die kan te smokkelen. Ik ben dol op kannetjes én ben bijna jarig
Heel jammer, maar wij zaten op de eerste rij en Herman is vroeger onderwijzer geweest, dus die ziet alles.
Wat een superbaan heeft die vrouw. Vast ook met teleurstellingen, maar als ze dan iets nieuws ontdekt… zelf ben ik blij met mijn ontdekking van de term Bruin Fruit!
Ik ken de term zelf ook pas een week, dus ik moest hem z.s.m. gebruiken in een blogje.
Jammer dat je dan niks kunt meejatten, he? Vriendin E (de mijne dus) en ik zeggen dat vaak tegen elkaar: ‘Leid jij die suppoost af, dan grijp ik die zilveren suikerpot’. We hebben het wel over spullen die gemakkelijk in een tasje kunnen. Schilderijen beginnen we niet aan. Miniaturen zei jij? Hm…. ook zeker een optie. 🙂
Miniaturen kunnen vrijwel onopgemerkt in een handtasje. Het lijkt mij een uitstekende keuze!
Leuk zo’n dag, met een conservator als speurneus.
Wat een geweldige invalshoek om zo naar huisraad te kijken! Dat vertelt veel over een tijd stel ik me zo voor. Ik vind het heel interessant klinken.
Wat doen jullie altijd leuke uitjes. De uitdrukking bruin fruit kende ik nog niet. Heb ik ook weer wat geleerd.
Dat is niet zo heel moeilijk als je in het centrum van een bruisend stadje woont 😀. Bruin fruit was voor mij ook nieuw.