Staycation

Hermieneke Actueel, Delft, Kunst en cultuur, Uitstapjes, Vakantie, Wandelen

Afgelopen week en de komende twee weken hebben huisgenoot P en ik vakantie genomen van werk en vrijwilligerswerk. We blijven gewoon thuis, maar gaan er wel elke dag op uit: een heuse staycation dus.

De eerste week is achter de rug en we hebben onze tijd goed besteed al zeg ik het zelf. We startten met een wandeling op Jaffa. Ik schreef al eerder over onder andere deze begraafplaats en eigenlijk was het toeval dat we erlangs liepen bij een korte wandeling door de TU-wijk. Ik smeedde het hete ijzer en stelde voor de “Van Markenwandeling“ te gaan doen. De wandeling voert over het oude deel van de begraafplaats en was heel interessant. ik zal er later een blogje aan wijden in het kader van de Delftpromotie.

Verder wandelden wij afgelopen week van Hoek van Holland naar ’s Gravenzande over het strand en weer terug door de duinen. We wandelden in Amsterdam van IJburg naar het centrum met zus F en zwager J en hadden na afloop van de wandeling nog een genoeglijke maaltijd samen en we wandelden van Driebergen naar Maarn over de Utrechtse Heuvelrug. Prachtige omgeving! Na al dat wandelgeweld (rond de 15 kilometer per keer) waren we toe aan een culturele boost. We bezochten in Leiden de Lakenhal (tentoonstelling over Jan Steen, die 400 jaar geleden geboren werd) en het migratiemuseum Fenix in Rotterdam. Over dat laatste zal ik ook nog een apart blogje schrijven, want dat was heel erg de moeite waard!

Vandaag werden onze zonnepanelen geplaatst, dus waren wij even aan huis gebonden. Morgen een opruimdagje thuis en dan gaan we maandag maar eens kijken of het weer toestaat dat we iets actiefs doen. Het is sowieso heerlijk om even niets te moeten en elke dag maar te zien waar we zin in hebben.

Plantagebrug

Hermieneke Actueel, Delft, Geschiedenis, Kunst en cultuur

De bruggen van Delft waren dit jaar allemaal tegelijk aan onderhoud toe. Zij kunnen natuurlijk niet allemaal tegelijk gesloten worden, dus de afgelopen tijd is er steeds één brug dicht gedurende ongeveer drie maanden. Op die manier wordt het verkeer niet al te ver omgeleid, maar kan er wel het nodige onderhoud plaatsvinden. Soms gaat zo’n brug gewoon rücktsichloos dicht en soms wordt er een pontonbruggetje neergelegd voor de voetgangers en fietsers. Ik schreef er hier al eens over hoe ze dat bij de Koepoortbrug hebben gedaan.

Sinds kort is de brug die daarna aan de beurt was, de Plantagebrug, weer open. Aan de onderkant van die brug is een kunstwerk gemaakt door René Jacobs. Ook over hem schreef ik al diverse blogjes, in aanloop naar het kunstwerk “Wij zijn Delft”.

Gistermiddag werd dat kunstwerk onder de brug (dat je alleen maar ziet als de brug open is en je aan de goede kant van de brug staat) officieel geopend door de wethouder van Cultuur. Ik ging er even naartoe, want bij ons om de hoek. Praatje van een ambtenaar, praatje van de Wethouder: beide moeilijk te verstaan door de straffe wind die er stond. De wethouder toeterde de brug open en daarna gaf René Jacobs een toelichting op wat er allemaal te zien is op het werk.

Het uitgangspunt is het straatje van Vermeer (dat zich toevallig in onze eigenste straat bleek te bevinden) met historische en eigentijdse mensen uti Delft erin verwerkt. Zo maken onze oud-burgemeester Marja van Bijsterveldt en de huidige burgemeester Alexander Pechtold samen een dansje, Balthasar Gerards schiet Willem van Oranje dood met een supersoaker, kunstenaar Jan Schoonhoven lost een kubus met alleen maar witte vlakjes op en Wubbo Ockels kijkt vanaf een hoog dak mee. Ook heeft zichzelf erin geschilderd in de linker bovenhoek. Zoveel te zien dat één keer voor de brug staan niet voldoende is om alles in je op te nemen,

Na afloop mocht iedereen een ijsje halen en was dit festijn ook weer voorbij.

Keramiek

Hermieneke Delft, Geschiedenis, Kunst en cultuur, Uitstapjes, Wandelen

Delft staat bekend om zijn keramiek (Delfts Blauw onder andere, maar er is veel meer). Afgelopen weekend waren de Delftse Keramiekdagen waarbij op de Markt kunstenaars uit het hele land hun keramiek tentoonstellen en verkopen. Vanwege de hittegolf was het festijn zaterdag afgelast, maar zondag ging het wel door. Ik vond het te heet om mij naar de Markt te begeven, maar gelukkig hadden wij anderhalve week geleden mijn verjaardag gevierd met een echte Keramiekdag. Dus aan keramiek geen gebrek.

We maakten de Keramiekwandeling die ons gans Delft doorvoerde, maar waar ik onderweg maar één foto heb gemaakt van de “Delftse Tegelmannen”, een kunstwerk waar 1300 Delftenaren aan hebben meegewerkt (vooral kinderen van Delftse basisscholen). Het staat langs de Schie, vlakbij museum De Porceleyne Fles (dat al sinds een eeuwigheid is omgedoopt in Royal Delft Museum). Uit de spoortunnel is Delftse klei uitgedeeld waarvan de kinderen een grote kraal hebben gemaakt. Later heeft Marijke Gémessy die kralen verwerkt tot de Tegelmannen.

In de Oude Kerk bezochten we de tentoonstelling Common Ground die daar is ingericht ter ere van het 40-jarig bestaan van Terra. Dat is een galerie met hedendaags keramiek. Een vriendin van mij (zelf ook keramiste) heeft daar een tijdlang als vrijwilliger gewerkt. Het is heel bijzonder hoe de eigenaressen van Terra hun zaak hebben opgebouwd. Echt een bijzonderheid in de Nederlandse keramiekwereld. Lees er vooral meer over op hun eigen website.

De tentoonstelling zet een achttal kunstenaars centraal uit alle werelddelen. Een deel laat zien hoe keramiek mensen, hun verhalen en culturen verbindt. Wat mij betreft heel erg geslaagd. De Oude Kerk is een fantastische ruimte om keramiek te exposeren.

Plastic Disease door Mahala Hill
Agbantara door Adeoti Afeez Azeez
door Keka Ruiz-Tagle
door Katharina Morling
door Katharina Morling
Home for the Homeless door Prithwiraj Mali

Een ander deel van de tentoonstelling laat 40 objecten zien, uit elk jaar van het bestaan van Terra een. Heel divers en ook heel bijzonder. Uiteraard vind ik niet alles mooi, maar veel wel. De foto’s die ik heb gemaakt laten mijn favorieten zien.

Na afloop kochten wij als waren we echte toeristen twee koffiebekers, die niets met Terra te maken hebben, maar waar we wel lekker koffie uit drinken.

De expositie is nog tot 4 juli te zien (dus hurry up), maar de wandeling kan tot midwinter en daarna gewandeld worden.

Varend Corso Westland 2026

Hermieneke Actueel, Delft

Ieder jaar wordt het Varend Corso georganiseerd. Op zondagmiddag vaart het altijd door Delft. Wij hebben het geluk om vlakbij het Rijn-Schiekanaal te wonen en daar heb je er altijd prachtig zicht op. In 2024 keken wij er voor het laatst naar. Vorig jaar was er geen Varend Corso vanwege de NAVO-top, dus extra leuk om er dit jaar weer naartoe te gaan. We hadden ook geluk dat het uitkijkpuntje aan het eind van onze straat na jaren weer toegankelijk is. Dat hele stuk was afgezet met hekken, omdat er materialen stonden opgeslagen vanwege allerlei werkzaamheden aan leidingen en kademuren. Maar nu kan je er weer bij en wij stonden op de eerste rij! Het thema van het Corso was “Eén groot avontuur” en dat was weer op prachtige manieren verbeeld op de ongeveer 40 boten. Ik heb een paar foto’s gemaakt en verder vooral ademloos gekeken. Volgend jaar weer.

Begraafplaatsen

Hermieneke Actueel, Delft, Familie, Vroeger

Ik hou van begraafplaatsen. Vroeger, op vakantie, wilde mijn moeder altijd over begraafplaatsen wandelen en ik vond het be-la-che-lijk, maar tegenwoordig doe ik het zelf. In Leiden heb je Rhijnhof waar mijn ouders liggen: hun graf bevindt zich op een prachtige plek onder een grote boom met een bankje vlakbij. Een fijne plek om even tot rust en bezinning te komen.

Maar ook in Delft zijn mooie begraafplaatsen. Jaffa is mijn favoriet. Ik dacht altijd dat dat van oorsprong een Joodse begraafplaats was, maar een paar jaar geleden ontdekte ik dat dat niet waar is. Vlakbij waar wij wonen is een oude Joodse begraafplaats Beth Chaim uit 1845. Na de Tweede Wereldoorlog sluit de Joodse gemeente van Delft zich aan bij de Haagse gemeente. De begraafplaats raakt in verval en wordt afgesloten en ontoegankelijk. Daar is nu echter verandering in gekomen. Vrijwilligers hebben de begraafplaats helemaal opgeknapt en tegenwoordig kun je er op afspraak naar binnen. Ik heb alleen een foto van het hek en de omringende muur gemaakt, want van zo’n afspraak is het nog niet gekomen. Op de foto van de muur kan je zien hoe de begraafplaats midden in een woonwijk ligt en nogal inkijk heeft vanuit de naastgelegen flats.

Jaffa blijkt dus een algemene begraafplaats te zijn. Mijn verwarring met een Joodse oorsprong is niet zo vreemd als je bedenkt dat Jaffa vroeger een havenstad in Israël was (tegenwoordig een wijk van Tel Aviv). Jaffa is opgericht in 1868 toen de oude begraafplaats bij het Kalverbos vol raakte. Daar vinden we nu alleen nog het graf van de Franse troonpretendent Karl Wilhelm Naundorff (ca. 1785-1845). Hij beweerde de in 1795 overleden Franse kroonprins Lodewijk XVII te zijn, maar dat bleek na uitgebreid DNA-onderzoek niet te kloppen. Ooit zag ik er een opera over, maar dit ter zijde. Op Jaffa liggen tal van bekende Delftenaren en Delvenaren. Denk aan Nico Haak, Peter Tettero (van Tee Set), het echtpaar van Marken en Paul Tétar van Elven. Ik denk dat ik er later ook begraven wil worden, ook al ben ik geen bekende Delftenaar laat staan een bekende Delvenaar. En het mag gerust ook nog een jaartje of dertig duren.

Efteling

Hermieneke Familie, Uitstapjes

Afgelopen zondag was het een soort familiedag in de Efteling. We kwamen met (een deel van) de familie van moederskant van huisgenoot P in Kaatsheuvel samen om de verjaardag van de jongste tante te vieren. Dat was een leuke verrassing voor haar, want zij dacht alleen met haar eigen gezin daar te zijn. Grote verbazing telkens als er weer andere neven en nichten aanschoven 😀. Ook fijn om weer samen te zijn om een vrolijke reden in plaats van bij de uitvaart van mijn schoonmoeder zoals de laatste keer dat wij elkaar zagen.

De Efteling is extra speciaal voor deze familie, want zij komen oorspronkelijk uit Tilburg en mijn schoonmoeder en een aantal van haar broers hebben in de vakanties in de Efteling gewerkt. Dat was in de jaren 50 toen de Efteling alleen een Sprookjesbos was. Mijn schoonmoeder vertelde, rondlopend door het park, verschillende sprookjes en later sprak zij de stem van de heks van Hans en Grietje in. Het was haar eerste baan en zij had er de tijd van haar leven. Zij vertelde er altijd nog enthousiast over en het verhaal gaat dat zij – vele decennia later – in de bus in Tilburg werd uitgenodigd door de buschauffeur om de stem van de heks nog eens te doen. Zij liet zich niet lang noden en daar schalde het “knibbel knabbel knuisje” al door de bus. Luid applaus en iedereen herkende haar geluid. Toen was ze al dik in de 70. Uiteraard werd zij vandaag extra gemist.

Dat liefde voor de Efteling erfelijk (of in elk geval overdraagbaar) is, bleek die dag ook. Een neef en nicht zijn helemaal bezeten van de Efteling. Neef J heeft de halve Efteling nagebouwd bij zijn voordeur en nichtje C maakte een complete studie van de geschiedenis van de Efteling. Zij weet ALLES van 1952 tot op heden en ook de plannen voor de toekomst zijn geen geheim voor haar. Het was dus een waar genoegen met haar rond te lopen, de achtergronden van de sprookjes te horen, de geschiedenis van bepaalde objecten en in welke sprookjes die allemaal gebruikt zijn, uitleg over welke stemmen wij hoorden, enzovoorts. Ze had nog net geen paraplu bij zich, maar leidde ons wel professioneel rond.

Het sprookjesbos blijft voor mij de kern van het bestaansrecht van de Efteling, maar ook de attracties zijn nog steeds adembenemend. De vernieuwde “Danse macabre” sprong er voor mij wel uit. De wildwater- en achtbanen hoeven niet zo, maar de meer sprookjesachtige attracties zijn wel echt des Eftelings. Droomvlucht, Villa Volta, Fantastica: allemaal leuk.

Natuurlijk was er ook veel gelegenheid om bij te praten en van de picnic te genieten. Het was een heerlijke dag!

De dag van de schildpad

Hermieneke Beestenboel, Delft, Gevelstenen

Vandaag is het de internationale dag van de schildpad. Jaja, tegenwoordig heeft ieder schepsel recht op een speciale dag, dus waarom de schildpad niet.

Toevallig kwam ik laatste een gevelsteen tegen met een schildpad. Het huis ernaast heeft een gevelsteen met een slak. Beide dieren dragen hun eigen huisje bij zich, maar over de diepere betekenis en geschiedenis van de gevelstenen vond ik geen informatie.

Daarom plaats ik de fotos nu zonder verdere uitleg en op de internationale dag van de slak zal ik die actie herhalen.

Vrijwilligerswerk

Hermieneke Actueel, Delft, Werk

Als prepensionada geniet ik nu al ruim twee jaar van het zalig niets hoeven. Nou ja, dat niets hoeven beviel mij natuurlijk toch niet, dus ben ik als vrijwilliger aan de slag gegaan. Ik schrijf hier vaak tot vervelens toe over het werk bij het VVV, maar ik doe meer. Na een start als taaladviseur bij Onze Taal bleek dat toch niet helemaal mijn ding. Inhoudelijk was het erg interessant en ook leerzaam, maar in de uitvoering was het niet wat ik zoek in vrijwilligerswerk. De taaladviseurs werken vanuit huis en hebben alleen via chat contact met elkaar. Naast inhoudelijk leuk werk doe ik het ook voor de collegiale contacten en dat miste ik dus heel erg. Na een jaar gaf ik aan mezelf toe dat dit het niet ging worden en heb ik afscheid genomen. Intussen was ik al bij het VVV begonnen, dus ik viel niet in een zwart gat. 

In januari dit jaar ben ik als Taalmaatje gestart bij het Taalhuis. Ik heb elke week een uur een afspraak met mijn cliënt (een Chinese vrouw van begin 30) om samen de week door te nemen of waar we maar over willen kletsen. De bedoeling is dat zij beter Nederlands leert spreken, maar eigenlijk spreekt zij het al heel behoorlijk. Dus ik heb het vrij gemakkelijk en we hebben leuke gesprekken samen. Toch weet ik niet of het helemaal bij mij past, dus ben ik verder op zoek gegaan. 

Afgelopen week leidde dat tot een gesprek met de coördinatoren van SchuldHulpMaatje en na wederzijdse goedkeuring ga ik daar na de zomer aan de slag. De organisatie doet mij een beetje denken aan Slachtofferhulp waar ik ook met veel plezier en voldoening als vrijwilliger heb gewerkt. Dat is wel lang geleden (2004-2006), maar het was een fijne tijd in een gezellig team. Nog lang na mijn vertrek hadden we rosé-avondjes met een aantal (oud-)collega’s en partners.

Ik ben benieuwd hoe het bij SchuldHulpMaatje zal gaan en ik kijk er naar uit om eerst de driedaagse training te volgen en daarna aan de slag te gaan.

Ambassadeursdag

Hermieneke Delft, Studeren, Werk

Maandag was het weer Ambassadeursdag; een dag (of liever een halve dag) speciaal bedoeld voor iedereen die aanspreekpunt is voor bezoekers aan Delft.
Vorig jaar maakte ik er voor het eerst kennis mee en afgelopen maandag was ik er weer bij.

We verzamelden ons bij Royal Delft en na een kopje koffie uit prachtig Delfts Blauwe kopjes en een kort plenair programma gingen we in drie groepen op stap. Eén groep bleef in het museum voor een rondleiding, de tweede groep vertrok voor een rondvaart en de derde groep (waar ik voor had gekozen) kreeg een rondleiding bij de Technische Universiteit (TU).

Een studente nam ons mee naar een aantal verschillende faculteiten om een kijkje achter de schermen te nemen. Bij Werktuigbouwkunde zagen wij een 142-meter lange waterbak (de sleeptank) waarin golven kunnen worden opgewekt. In die bak (met een inhoud van meer dan 1,5 miljoen liter water) kunnen ze vervolgens scheepsmodellen en hun vaargedrag onderzoeken. Sommige golven zijn zo groot, dat het wel zes uur duurt voordat ze uitgedoofd zijn!

Bij Civiele Techniek maakten we kennis met het Beest van de TU, een knaloranje machine die eruitziet als de poliep op de kermis, maar dan niet met acht, maar slechts met zes armen: een hexapod. Met die armen kunnen alle mogelijke bewegingen uitgevoerd worden en daarmee alle mogelijke druk uitgeoefend op bijvoorbeeld muren of schepen. De druk is ook niet gering, namelijk 100 ton in alle richtingen. Daarom gebruiken ze de machine alleen ’s avonds en in het weekeind, want de trillingen zijn door het hele gebouw te voelen. Met het Beest kan men testen welke soorten metselwerk of beton het best bestand zijn tegen aardbevingen (om maar een voorbeeld te noemen van rampspoed) of hoe goed scheepsrompen bestand zijn tegen alle krachten van het water. De machine is oranje, omdat de TU hoopte dat de koning de machine als eerste in gebruik zou willen nemen. Helaas gebeurde dat niet, want – naar verluidt – komen de Oranjes niet graag naar Delft, omdat ze daar na hun leven nog heel veel tijd moeten doorbrengen.

Tenslotte gingen we naar Technische Natuurkunde naar de Dode Kamer. Dat klinkt luguberder dan het was. Het is een ruimte van ongeveer 8×8 meter waar zowel op alle muren als op het plafond én de vloer én de deur een soort driehoekige eierdozen zijn bevestigd. Daardoor wordt geluid totaal geabsorbeerd en is het de ideale ruimte om akoestische proeven te doen. Tegenwoordig is de ruimte niet meer in gebruik omdat al die proeven uitstekend met de computer gesimuleerd kunnen worden. Wij mochten er dus uitgebreid in verblijven, zelfs met dichte deur en zonder licht (aardedonker was het) en dat was een bijzonder aparte ervaring. Sommige deelnemers werden er heel spraakzaam van, wat ik dan weer jammer vond.

Na afloop van de rondleiding gingen we lunchen en daarmee kwam alweer een einde aan een interessante ochtend. Helaas ben ik vergeten foto’s te maken, maar misschien komen die later nog beschikbaar en dan zal ik ze bij dit verhaal plaatsen. Voor nu beperkt het zich tot een foto van het plenaire gedeelte.

Gevelstenen (2)

Hermieneke Delft, Geschiedenis, Gevelstenen, Kunst en cultuur, Vroeger

Na mijn eerste blogje (en tot nu toe tevens laatste) over gevelstenen, verschijnt vandaag deel twee. Ik zette een gevelsteen in de Visstraat op de foto.

De Visstraat is een klein steegje tussen Voorstraat en Verwersdijk. Vroeger waren in dit gedeelte van de stad talloze bierbrouwerijen gevestigd. Ik noem ’t Paert van Dirck van Groenewegen, de brouwerij van Jacob Balbiaen en De Oyevaer van Melchior Wyntges. En om deze laatste brouwerij gaat het hier natuurlijk. Het pakhuis van De Oyevaer had zijn ingang aan de zuidzijde van de Visstraat, die toen Quartelaersteech heette. Boven de poort zat een gevelsteentje met een ooievaar. Dat draagt het jaartal 1777 maar de brouwerij bestond al in 1600. Tegenwoordig zit er op de plek van het pakhuis een klein appartementencomplex. Gelukkig hebben ze na de sloop van het pakhuis de gevelstenen weer in ere hersteld.

Op de noordhoek van de steeg stond brouwerij De Visch, waarnaar de steeg later is hernoemd. Verderop zaten nog De Twee Bijlen, De Osch, De Dobbele Hellebaerden, De Haemer en De Drie Truwelen. Er waren in de Middeleeuwen dus enorm veel brouwerijen. Dat was echter niet – zoals een hardnekkig verhaal wil – omdat het water in die tijd zo vervuild was, maar het had vooral te maken met de status van water. Volgens Leendert Alberts, historicus, dronk iemand van stand dat gewoon liever niet. Water was voor de dieren. Mensen dronken bier en als ze echt van hoge komaf waren dronken zij wijn.