Lanzarote

Poeh poeh nou nou. We waren even op fietsvakantie op Lanzarote. Ik rekende uit dat het alweer 7 jaar geleden was (nog vóór corona, ergens in de Middeleeuwen) dat wij voor het laatst op fietsvakantie waren. En zoals iedereen weet gaan de jaren tellen als je boven de 60 bent. Dat zijn wij inmiddels.

Derhalve waren de eerste twee dagen nogal zwaar. De eerste vooral omdat het keihard waaide of eigenlijk stormde. Daar staan de Canarische Eilanden om bekend (maar niet bij ons, dus het overviel ons nogal). We moesten flink klimmen, fietspaden zijn er niet (gelukkig reden de auto’s allemaal erg fietservriendelijk) en we hadden nog weinig conditie. Kortom, we hebben een aantal stukken gelopen met de fiets aan de hand. Dag twee was maar een kort tripje van 20 kilometer, dus we begonnen de ochtend in Casa César Manrique. César (1919-1992) was een groot kunstenaar  op Lanzarote en omdat hij ook de enige kunstenaar was, wordt hij nogal uitgemolken. Maar zijn huis was leuk om te bezichtigen. We bekeken een film over hem en met name over zijn grote passie: Lanzarote redden van het massatoerisme. Manrique wilde niet dat de unieke cultuur en natuur hierdoor zouden worden beschadigd en heeft dat ook daadwerkelijk weten te voorkomen. Zo mag er niet hoog worden gebouwd (maximaal 4 verdiepingen) en de muren moeten wit of lichtgetint zijn en de raamkozijnen groen, blauw of bruin. Hij organiseerde in de jaren 80 protesten tegen grootschalige nieuwbouw ten behoeve van het massatoerisme op het eiland. Toch zijn er wel wat lelijke resorts gebouwd aan de verschillende kusten, maar ze blijven wel keurig bij 4 verdiepingen. In de hoofdstad Arrecife verbleven wij een nachtje in een hotel van 17 verdiepingen hoog, een ontsierende uitzondering. We schaamde ons een beetje dat wij hier sliepen.

Na deze wijze lessen gingen we lekker lunchen en even een stukkie fietsen. Dat laatste viel tegen. Hoewel de storm was gaan liggen, waren de hellingen veel steiler dan de vorige dag en werd er weer veel gelopen. 

Na dit uitputtende begin werden de afstanden wat groter en de hellingen minder steil, waardoor we al met al een heerlijke vakantie hadden. Fietsen zoals fietsen bedoeld is. 

Lanzarote is een prachtig, vulkanisch eiland. Het weer is er (op die storm na) heerlijk zomers: 25 graden en over het algemeen zonnig. Ik sluit af met wat illustratieve foto’s.

Schuldhulpmaatje

Niet alleen de laatste HOVO-les, maar deze week ook de laatste trainingsdag van Schuldhulpmaatje gevolgd. Het had nogal wat voeten in de aarde voordat ik die training kon starten. Net voor de zomer aangemeld, maar pas in september startte er een training in Zoetermeer. Vlak voordat die zou beginnen, kreeg ik bericht dat er een foutje was gemaakt in de planning en dat de vrijwilligers uit Delft er niet meer bij pasten. Uiteindelijk werd het dus een training in oktober in Rotterdam. Ook goed en iets beter te bereiken met het openbaar vervoer dan Zoetermeer.

De training was goed opgezet en werd ook door uitstekende trainers verzorgd. Elke dag een andere trainer, zodat we met verschillende invalshoeken kennis konden maken.

Het was interessant en veel. Af en toe duizelde het mij als er dieper op allerlei financiële kwesties werd ingegaan. Ik ontdekte dat ik eigenlijk maar weinig kaas heb gegeten van geld. Maar ik leer snel en het Handboek is zeer uitgebreid. De groep waarmee ik de training volgde was uiterst plezierig. Uiteraard was er wel een stoorzender, maar die was er niet alle dagen en viel een beetje weg tegen de rest. Ook fijn dat iedereen eerlijk toegaf, dat het best spannend is om straks naar onze eerste klant (hulpvrager heet dat bij Schuldhulpmaatje) te gaan.

Maar eerst gaan we (huisgenoot P en ik) een weekje met vakantie. Fietsen op Lanzarote. Heel veel zin in!

HOVO voor groupies

Komende maandag is alweer de laatste les van de HOVO-cursus (Hoger Onderwijs voor Ouderen) die zus F en ik volgen. Zoals gewoonlijk is het weer een inhoudelijk boeiende cursus. Het gaat over verschillen en overeenkomsten tussen de schilderkunst in het westen en die uit China en Japan. De docent weet verschrikkelijk veel en kan het boeiend brengen. Het is jammer dat mijn zus tijdens het eerste college concludeerde dat hij op een rups lijkt en dat kan ik nu niet meer niet-zien.

Ik wist eigenlijk helemaal niks van de Oosterse kunst, dus ik leer enorm veel. Alles is relatief tenslotte. Wij zien houtsnedes, rolzijde van tot wel 20 meter lang, veel leegte want Zen en Tao (denk ik) en veel afbeeldingen van de berg Fuji. Daarnaast moet ik alle Oosterse namen thuis nog eens opzoeken, want je spreekt ze heel anders uit dan dat je ze schrijft. Bijvoorbeeld Gao Qipei, dat spreek je uit als Kou Tsji Pee (of zo).

In december gaan we (zus en ik, niet met de cursusgroep) naar het Van Goghmuseum in Amsterdam. Daar is een tentoonstelling van Yoshitoshi en die schijnt fantastisch te zijn. Kijken of we in december de theorie nog weten.

Wat jammer is, maar we zijn het ook wel gewend inmiddels, zijn de medecursisten. De meesten zijn heel prima, maar er zijn ook een paar regelrechte groupies van de Rups. Vooral een mevrouw springt eruit, mede vanwege haar piepstem. Zij vraagt vreselijk veel aandacht van de Rups en neemt iedere les een uit elkaar vallend boek uit haar boekenkast mee. Soms heeft het vaag met de lesstof te maken, maar meestal ontgaat mij ook het verband. De Rups reageert vrij stoïcijns aardig, maar niet laaiend enthousiast op haar en haar boeken. Dat deert haar echter totaal niet helaas. Wat dat betreft gelukkig nog maar één les.

Bruun

Vandaag is het 8 oktober: de verjaardag van mijn lieve Bruun 🥰. 60 jaar wordt hij vandaag, hieperdepiep hoera. Op de foto de brommerige jarige met zijn vriendje Slingertje (pas 56).

Tien jaar geleden schreef ik op Facebook over Bruun, die toen 50 werd. Ik heb mij wild gezocht en uiteindelijk het bericht weer gevonden. Ik plaats het inclusief de foto’s gewoon door op de blog, jammerdebammer voor de mensen die mij al langer volgen en denken: daar heb je haar weer met die stokoude, versleten beer.

Ik heb een 7 jaar oudere zus F, die al sinds mijn geboorte in het bezit was van een Bruun. Ik mocht daar met mijn kleine grijpvingertjes niet aankomen, maar stiekem deed ik dat natuurlijk toch als zij naar school was. Jammer genoeg was ik motorisch niet zo gecoördineerd en draaide Bruun menigmaal een poot uit, die Oma er dan littekenloos weer aanzette. Maar na een keer of drie was F het zat en kreeg ik een Bruunverbod dat streng gehandhaafd werd door onze moeder.

 Ontroostbaar door het Bruunverbod bracht ik dus mijn prille jeugd door, een en al voedingsbodem voor trauma’s. Gelukkig ging mijn vader een tijd naar Australië, ik weet niet hoe lang precies, een maand of 6, denk ik. Down Under kocht hij geen pluchen kangoeroe of koala, maar gewoon een 2e Bruun. Deze Bruun kwam maar ternauwernood door de douane. Daar werd hij namelijk bijna in stukjes gesneden omdat ze dachten dat die betrouwbare vader van ons van alles meesmokkelde in het arme beest.

Op 8 oktober 1966 arriveerde Bruun dus in mijn leven. Eind goed al goed? Behalve dan dat ik weinig fantasievol mijn Bruun ook Bruun noemde …. Vond F niet leuk. En daarom heet mijn aap, die een aantal jaren later kwam, geen Joko, maar Slingertje.

En Bruun de Eerste met Joko.

Crea-bea

Creativiteit is mij niet aangeboren en ook niet aangeleerd. Toch participeer ik af en toe in een creatieve gebeurtenis. Ooit (begin deze eeuw) deed ik mee aan een workshop betonsnijden. Samen met zus F (die meer aanleg bleek te hebben dan ik) sneden wij met een aardappelmesje respectievelijk een kat en een slak uit een blok (nog zacht) beton. De poes staat al ruim 20 jaar op ons plaatsje en is met mos begroeid geraakt. Hij heeft een naam gekregen van onze buurman G, die verwonderd vroeg wat voor Poetinpoes wij in hemelsnaam in de tuin hadden gezet. Bij nadere beschouwing vonden wij de kat inderdaad wel iets Russisch hebben.

Poetinpoes

Daarna werd het jaren stil op het gebied van creativiteit. Tot een paar weken geleden. Toen hadden we van Delft Marketing een workshop keramieken. Carina de Walle nam afscheid van het team en zij is wél heel creatief. Zij heeft een eigen keramiekstudio (Studio Clay Time) waar zij cursussen en workshops geeft. Wij kregen als afscheid zo’n workshop van haar cadeau. Het was superleuk. We mochten zelf kiezen of we een kommetje of vaasje wilde beschilderen of zelf iets maken. Overmoedig ging ik aan de slag om een vleermuis te kleien. Zoals gezegd: niet gehinderd door creativiteit of aanleg. Ondanks inspanning die tot rode konen leidde, lukte het niet om het beestje een fraai uiterlijk te geven en ook nog de tak waaraan hij moet hangen te kleuren. Nou ja, als je maar lol hebt.

Gisteren lag de geglazuurde vleermuis op kantoor op mij te wachten. Een oor was al afgebroken en toen ik hem aan zijn stokje wilde hangen, gaf dat ook de geest.

Nu hangt hij aan een koord buiten. Onder hem staart Poetinpoes onverstoorbaar voor zich uit. Een fraai stel.

PS tijdens mijn reactie op Ellens berichtje bedacht ik dat ik de vleermuis wel een bijpassende naam kon geven. Hij heet nu dus Vladimir Vleermuis.

Playbot

Vanmorgen liep ik over de Markt op weg naar m’n taalmaatje en toen ontwaarde ik deze roze vriend. Onderzoek leerde mij dat het een zogenoemde Playbot is. Ik begrijp dat hij inmiddels naast Hugo de Groot is geplaatst, maar dat heb ik nog niet gecontroleerd. En nee, de beroemde rechtsgeleerde heeft er geen nieuwe collega bij: de robot is onderdeel van het themajaar The robots are coming.

De enorme robot moet vooral nieuwsgierige blikken trekken. De organisatie achter het themajaar wil laten zien dat robotica in Delft allang geen sciencefiction meer is. Robots zijn dit jaar op verschillende plekken in de stad te vinden en moeten bezoekers laten nadenken over de steeds grotere rol van technologie in het dagelijks leven. Of de Playbot zelf ook al een mening heeft over die ontwikkeling, is niet bekend, maar het zou mij niet verbazen.

Naast de Playbot verschijnen er in Delft ook verschillende innovatiekubussen. Daarin krijgen bezoekers een kijkje in de wereld van nieuwe ideeën, producten en technologieën die in de stad worden ontwikkeld. Een van de projecten is MIRTE, een robotica-platform van de TU Delft. Kinderen en jongeren kunnen daar leren programmeren, robots bouwen en vooral veel uitproberen. Een soort speeltuin dus, maar dan eentje waarin de speeltjes waarschijnlijk een stuk slimmer zijn dan gemiddeld. De kubus van MIRTE is vóór het Huis van Delft te vinden.

Later dit najaar kunnen bezoekers in de Innovation Gallery in het Huis van Delft nog een stap verder gaan. Dan opent de Robo Creatures Petting Zoo. De robots reageren onder meer op aanraking, beweging en de aanwezigheid van bezoekers. Knuffelen met een robot dus, al is het maar de vraag of je daar ook een tevreden robotgeluid voor terugkrijgt. 

Gevelstenen (3)

Het is weer tijd voor een gevelsteen. Kijk voor eerdere stenen hier en hier.

Vandaag ga ik het hebben over een vrij nieuwe gevelsteen die in 2002 is geplaatst op de gevel van destijds makelaar Van Silfhout & Hogetoorn. Overigens de makelaar via wie wij ons huis in 1992 hebben gekocht. Inmiddels is hij verhuisd naar Nieuw Delft en woont er in de oude makelaardij een alleenstaande, voetbalkijkminnende man (deze kennis heb ik uit eigen observatie).

De gevelsteen is eigenlijk een plaquette van brons en is gemaakt door Els Benjamins uit Heemstede. Op de plaquette staan Antonio Benedetto Fusco (Villatina 1854-Delft 1943) en Giuseppina Capocci (Picinisco 1867-Delft 1944), beter bekend als de Italiaanse orgeldraaier en zijn vrouw. Zij staan symbool voor alle Italiaanse immigranten in Delft.

Net als andere Nederlandse steden kent Delft al van oudsher veel Italiaanse immigranten. Vanaf de 13e eeuw maar liefst. Toen waren het vooral bankiers due zich op de Markt vestigden.  Vanaf de 17e eeuw kwam daar meer variatie in: muzikanten, kooplui, handelaren en schoorsteenvegers. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen er nog eens tientallen gastarbeiders vanuit het zuiden van Italië en bij. Een deel daarvan bleef in Delft ook toen in de jaren 70 de werkgelegenheid in Italië weer toenam. Sommigen begonnen een pizzeria – zoals Luciano, die in 1967 naar Delft kwam en in 1974 hier de eerste pizzeria La Fontanella opende. Later begon hij Osteria da Luciano. Dit was het eerste restaurant waar ik spontaan flauwviel. Niet van het lekkere eten (dat kon je daar wel trouwens), maar van de hitte. Luciano was kennelijk nogal kouwelijk, dus de verwarming stond op 35 graden. Toen hij nog een kletspraatje kwam maken terwijl ik mijn jas al aanhad, pakte dat niet goed uit. Langzaam en gracieus stortte ik ter aarde. Luciano schrok zich een rolberoerte. Kort daarna verkocht hij de Osteria, maar ik zie geen oorzakelijk verband.

Floddertje

Door Fiep Westendorp werd ik herinnerd aan mijn oude knuffel Floddertje. In mijn vorige blogje schreef ik dat ik de tekeningen van Floddertje herkende, maar bij nader onderzoek is dat helemaal niet zo. Floddertje van Annie M.G. en Fiep stamt uit 1973. Toen was ik 10 jaar oud en las ik geen kleuterboeken meer. Waarom dacht ik dan toch dat ik Floddertje herkende? Dat komt door een misverstand. Ik dacht dat mijn knuffel vernoemd was naar de boeken-Floddertje. Dat kan echter helemaal niet aangezien ik Floddertje kreeg toen ik een jaar of vier was (jaren 60). Na wat nadenken over de komst van Floddertje wist ik opeens weer hoe hij aan zijn naam kwam. Ja, hij: mijn Floddertje was een jongetje.

Floddertje kwam op 5 december 1966 of 1967 in mijn leven. Wij vierden altijd Sinderklaas met de grootouders van vaders kant. Van surprises en gedichten werd veel werk gemaakt. Oma en Opa hadden dat jaar voor mij een grote stoomboot gemaakt met daarin cadeautjes. Van een oude panty en een bontje had Oma een hondje gemaakt dat uit een van de patrijspoortjes hing met een briefje om zijn nek “Ik wil naar Hermieneke” (of woorden van gelijke strekking).

Ik knelde het hondje in mijn dikke armpjes en sloot hem in mijn hart. Het was het mooiste cadeau dat ik die Sinterklaasavond kreeg. Het hondje werd Floddertje gedoopt en mocht elke nacht bij mij in bed slapen. Oma moest er later nog vaak om lachen. “Kind, het was gewoon een floddertje” zei ze dan, “om duidelijk te maken dat die boot voor jou was.” En zo kwam het hondje dus aan zijn naam. Waarschijnlijk zei ze dat op de bewuste Sinterklaasavond ook al.

Ik heb helaas geen foto’s van Floddertje en hij is tijdens een verhuizing door mijn moeder resoluut weggegooid. Maar ik zal hem nooit vergeten!

Amsterdam

Als senior heb ik wat vrij-reizen-dagen van de NS. Daar moest ik er nog eentje van opmaken voordat hij vervalt, dus plande ik een dagje Amsterdam in. Het was prachtig weer en ik wandelde tevreden over de diverse grachten naar het Rijks Museum (met spatie).

Daar aangekomen viel de tentoonstelling van Fiep Westendorp mij een klein beetje tegen. Wel veel herkenning bij de Jip-en-Janneketekeningen, Floddertje, Prelientje en het Schaap Veroncia (over Floddertje schrijf ik later nog een apart blogje), maar er was ook veel wat mij niets zei (zoals Otje, Pim en Pom, Pluk: allemaal van na mijn tijd, denk ik). Daarnaast miste ik de drie Stouterdjes (Polletje Pré, Pietertje Pril en Dikkertje Duxon), terwijl ik zeker weet dat die tekeningen ook van Fiep waren.

Niet getreurd, want daardoor had ik tijd genoeg om ook nog door de andere zalen te dwalen. Ik zag de restauratie van de Nachtwacht (beetje saai, want het was in het stadium van vernis verwijderen), de drie schilderijen van Johannes Vermeer die in Amsterdam wonen, een mooi Majolicarelief van Madonna met kind (door Benedetto Buglion) en als hoogtepunt twee 17e eeuwse poppenhuizen.

Ik zwijmelde een tijdje en wandelde daarna via de Bijenkorf naar het station. Onderweg kocht ik een broodje, want het was al ver na lunchtijd. Ik was erg tevreden met mijn uitstapje.

Logeren in Hamburg

Afgelopen weekeind bezochten wij onze Duitse vriendin in Hamburg weer. Het werd zowel op de heen- als terugreis een treinengedoe, maar het verblijf zelf was weer erg gezellig.

We aten sushi, brunchten ons dik en rond, bezochten een Kattententoonstelling en wandelden door de oude botanische tuin. Maar vooral kletsten wij 5 kwartier in een uur om een heel jaar bij te praten. Bovendien maakten wij kennis met Raji, de nieuwe huisgenoot van vriendin B. Wat een leukerd is dat!

Thuisgekomen was Minette helemaal niet jaloers vanwege ons fanschap van Raji. Zij had ook een fijn weekeind gehad onder de goede zorgen van buurvrouw M.

Minette

Alles voor herhaling vatbaar!