Ik hou van begraafplaatsen. Vroeger, op vakantie, wilde mijn moeder altijd over begraafplaatsen wandelen en ik vond het be-la-che-lijk, maar tegenwoordig doe ik het zelf. In Leiden heb je Rhijnhof waar mijn ouders liggen: hun graf bevindt zich op een prachtige plek onder een grote boom met een bankje vlakbij. Een fijne plek om even tot rust en bezinning te komen.
Maar ook in Delft zijn mooie begraafplaatsen. Jaffa is mijn favoriet. Ik dacht altijd dat dat van oorsprong een Joodse begraafplaats was, maar een paar jaar geleden ontdekte ik dat dat niet waar is. Vlakbij waar wij wonen is een oude Joodse begraafplaats Beth Chaim uit 1845. Na de Tweede Wereldoorlog sluit de Joodse gemeente van Delft zich aan bij de Haagse gemeente. De begraafplaats raakt in verval en wordt afgesloten en ontoegankelijk. Daar is nu echter verandering in gekomen. Vrijwilligers hebben de begraafplaats helemaal opgeknapt en tegenwoordig kun je er op afspraak naar binnen. Ik heb alleen een foto van het hek en de omringende muur gemaakt, want van zo’n afspraak is het nog niet gekomen. Op de foto van de muur kan je zien hoe de begraafplaats midden in een woonwijk ligt en nogal inkijk heeft vanuit de naastgelegen flats.
Jaffa blijkt dus een algemene begraafplaats te zijn. Mijn verwarring met een Joodse oorsprong is niet zo vreemd als je bedenkt dat Jaffa vroeger een havenstad in Israël was (tegenwoordig een wijk van Tel Aviv). Jaffa is opgericht in 1868 toen de oude begraafplaats bij het Kalverbos vol raakte. Daar vinden we nu alleen nog het graf van de Franse troonpretendent Karl Wilhelm Naundorff (ca. 1785-1845). Hij beweerde de in 1795 overleden Franse kroonprins Lodewijk XVII te zijn, maar dat bleek na uitgebreid DNA-onderzoek niet te kloppen. Ooit zag ik er een opera over, maar dit ter zijde. Op Jaffa liggen tal van bekende Delftenaren en Delvenaren. Denk aan Nico Haak, Peter Tettero (van Tee Set), het echtpaar van Marken en Paul Tétar van Elven. Ik denk dat ik er later ook begraven wil worden, ook al ben ik geen bekende Delftenaar laat staan een bekende Delvenaar. En het mag gerust ook nog een jaartje of dertig duren.