Playbot

Vanmorgen liep ik over de Markt op weg naar m’n taalmaatje en toen ontwaarde ik deze roze vriend. Onderzoek leerde mij dat het een zogenoemde Playbot is. Ik begrijp dat hij inmiddels naast Hugo de Groot is geplaatst, maar dat heb ik nog niet gecontroleerd. En nee, de beroemde rechtsgeleerde heeft er geen nieuwe collega bij: de robot is onderdeel van het themajaar The robots are coming.

De enorme robot moet vooral nieuwsgierige blikken trekken. De organisatie achter het themajaar wil laten zien dat robotica in Delft allang geen sciencefiction meer is. Robots zijn dit jaar op verschillende plekken in de stad te vinden en moeten bezoekers laten nadenken over de steeds grotere rol van technologie in het dagelijks leven. Of de Playbot zelf ook al een mening heeft over die ontwikkeling, is niet bekend, maar het zou mij niet verbazen.

Naast de Playbot verschijnen er in Delft ook verschillende innovatiekubussen. Daarin krijgen bezoekers een kijkje in de wereld van nieuwe ideeën, producten en technologieën die in de stad worden ontwikkeld. Een van de projecten is MIRTE, een robotica-platform van de TU Delft. Kinderen en jongeren kunnen daar leren programmeren, robots bouwen en vooral veel uitproberen. Een soort speeltuin dus, maar dan eentje waarin de speeltjes waarschijnlijk een stuk slimmer zijn dan gemiddeld. De kubus van MIRTE is vóór het Huis van Delft te vinden.

Later dit najaar kunnen bezoekers in de Innovation Gallery in het Huis van Delft nog een stap verder gaan. Dan opent de Robo Creatures Petting Zoo. De robots reageren onder meer op aanraking, beweging en de aanwezigheid van bezoekers. Knuffelen met een robot dus, al is het maar de vraag of je daar ook een tevreden robotgeluid voor terugkrijgt. 

Gevelstenen (3)

Het is weer tijd voor een gevelsteen. Kijk voor eerdere stenen hier en hier.

Vandaag ga ik het hebben over een vrij nieuwe gevelsteen die in 2002 is geplaatst op de gevel van destijds makelaar Van Silfhout & Hogetoorn. Overigens de makelaar via wie wij ons huis in 1992 hebben gekocht. Inmiddels is hij verhuisd naar Nieuw Delft en woont er in de oude makelaardij een alleenstaande, voetbalkijkminnende man (deze kennis heb ik uit eigen observatie).

De gevelsteen is eigenlijk een plaquette van brons en is gemaakt door Els Benjamins uit Heemstede. Op de plaquette staan Antonio Benedetto Fusco (Villatina 1854-Delft 1943) en Giuseppina Capocci (Picinisco 1867-Delft 1944), beter bekend als de Italiaanse orgeldraaier en zijn vrouw. Zij staan symbool voor alle Italiaanse immigranten in Delft.

Net als andere Nederlandse steden kent Delft al van oudsher veel Italiaanse immigranten. Vanaf de 13e eeuw maar liefst. Toen waren het vooral bankiers due zich op de Markt vestigden.  Vanaf de 17e eeuw kwam daar meer variatie in: muzikanten, kooplui, handelaren en schoorsteenvegers. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen er nog eens tientallen gastarbeiders vanuit het zuiden van Italië en bij. Een deel daarvan bleef in Delft ook toen in de jaren 70 de werkgelegenheid in Italië weer toenam. Sommigen begonnen een pizzeria – zoals Luciano, die in 1967 naar Delft kwam en in 1974 hier de eerste pizzeria La Fontanella opende. Later begon hij Osteria da Luciano. Dit was het eerste restaurant waar ik spontaan flauwviel. Niet van het lekkere eten (dat kon je daar wel trouwens), maar van de hitte. Luciano was kennelijk nogal kouwelijk, dus de verwarming stond op 35 graden. Toen hij nog een kletspraatje kwam maken terwijl ik mijn jas al aanhad, pakte dat niet goed uit. Langzaam en gracieus stortte ik ter aarde. Luciano schrok zich een rolberoerte. Kort daarna verkocht hij de Osteria, maar ik zie geen oorzakelijk verband.