Na de opening van het toeristisch seizoen 2026 hadden huisgenoot P en ik nog een bezoek aan de schouwburg op de planning staan.

We gingen naar Calefax, een illuster gezelschap van vijf mannen op leeftijd die allen een blaasinstrument bespelen. Zij vormen samen een rietkwartet. Ik had nog nooit van ze gehoord (mijn tekortkoming want ze bestaan al sinds 1985) totdat wij vorig jaar december hun voorstelling Dido & Aeneazz zagen. Een prachtige  bewerking van de opera van Purcell door Raaf Hekkema met illustraties op de achtergrond van Hedi Tjin. Een kennismaking die naar meer smaakte.

Deze avond was Ramsey Nasr hun gast tevens middelpunt van de uitvoering. Als verteller leidde hij ons door zijn bezetenheid van muziek. Ik ben een groot fan van Ramsey Nasr en speciaal van zijn personage Erik in Oogappels. Althans de eerste seizoenen, want later werd Erik helemaal koekwous van de baby van zijn ex-vriendin, die later dan weer zijn ex-ex-vriendin wordt. Totdat het Erik allemaal toch weer te veel wordt en hij in zijn eentje op fietsreis vertrekt om zichzelf te vinden. Maar goed, daar kon Ramsey natuurlijk niets aan doen, dus ben ik nog steeds fan van hem, maar niet meer van Erik (sorry voor deze zijstap).

In het theater hebben we een heerlijke avond. Nasr is grappig en leidt ons door de wereld van muziek. Van de Middeleeuwen via Italiaanse volksmuziek naar de Renaissance en via de romantiek naar de opera. Op het einde krijgt de voorstelling nog een serieus tintje mee, want Nasr snijdt de toestand in de wereld aan. Zelf is hij half Nederlander half Palestijn en hij laat het lievelingslied van zijn Palestijnse vader horen. Zijn boodschap is niet politiek, maar muzikaal en muziek heeft een verbroederende functie. Hij zei het anders en mooier, maar dat is wat ik ervan maak.