Het thema dit weekeind was ‘vogels’. Het begon zaterdag al, toen ik een bericht van Andrea’s Winkel/De Winkel zag dat er een nieuwe lichting Hi-di-hi-tassen was binnengekomen. Nu wil het geval dat ik een groot fan van die tassen ben én dat ik juist een tas had uitgefaseerd naar de kringloop. Ik mocht mijzelf dus trakteren op een nieuwe tas. Het is deze geworden met veel vakken en een geborduurd babyputtertje op de voorkant. Heel blij mee.

Zondag gingen huisgenoot P en ik wandelen. We treinden naar Den Haag en liepen vanaf daar de binnenstad in om koffie met appeltaart te eten en daarna door te stiefelen naar Scheveningen voor de lunch. Als je wandelt, moet je goed eten tenslotte.

We kwamen langs een lokale richtingaanwijzer en het viel mij voor het eerst op dat daar een klein ooievaartje op staat. Ik voelde het thema al borrelen.

Op de Lange Vijverberg stuitten we op een tentoonstelling getiteld ‘Modern birds’ en toen wist ik het zeker. De foto’s van Hans van Asch sprongen er voor mij uit, maar ook de pinguïns van Herman Lamers waren een foto waard. 

We wandelden het bewoonde gebied uit en het groen in. In de Scheveningse Bosjes staan twee mannen met een drone en een heel verhaal over wat zij met die drone doen (vogels spotten). Vervolgens in het Westbroekpark aangekomen troffen we een heel nest boswachters. Zij hielden een zeearend in de gaten die op de nesten van kleine kauwtjes aan het jagen was. “Waarom kijken ze alleen maar in plaats van die zeearend af te schieten?” vroeg ik aan huisgenoot P. “De zeearend is een beschermde vogel” mansplainde deze. Oh, oké. Arme kauwtjes, die dapper probeerden met vereende krachten de zeerover weg te jagen. Vooralsnog tevergeefs.

In Scheveningen schoven we op een zonnig terras tegenover het Kurhaus een heerlijk pizzabroodje naar binnen. Even de benen wat rust geven en daarna konden we de terugweg wel weer aan. Via de Nieuwe Scheveningse Bosjes langs de Waalsdorpervlakte bereikten we Clingendaal. Huisgenoot P spotte een rare eend, die steeds heel lang onder water dook en dan kort weer boven kwam om opnieuw onder water te verdwijnen. Hij had een soort raar misvormd kopje. Helaas heb ik er geen foto van genomen, maar toen we het thuis na zochten, bleek het de vrij zeldzame brilduikeend te zijn en dat kopje hoort zo. Voor een plaatje klik hier.

De laatste kilometer voerden ons door het Haagse Bos, langs Chateau Bleu. Hier woont vriendin D nog een maand voordat zij naar Zoetermeer verhuist. Ik schreef er bijna zes jaar geleden ook over, toen we tijdens een andere wandeling langs dit appartementencomplex kwamen. 

We waren toch best een beetje blij toen we Den Haag CS weer zagen. Met 18 kilometer op de teller treinden we weer naar Delft terug.