25 jaar geleden

Stond mijn wereld stil. Opeens was hij er niet meer. Mijn vader. Gelukkig zijn er heel veel mooie herinneringen. En met de jaren werd het verdriet minder en beter te handelen. Hoewel het elk jaar weer een verdrietige dag is, komt het steeds minder vaak voor dat ik denk: “Wat zou papa daarvan vinden?”

12 thoughts on “25 jaar geleden

  1. Wat geweldige fotos!!en ongeloofelijk het is 25 jaar geledenšŸ’”..allemaal waardevole herinneringen..jouw vader leeft in je haart verderšŸ€

  2. Ik was 18 toen mijn vader overleed, en 20 toen mijn moeder er stilletjes er tussen uit glipte. Alweer vijftig jaar geleden. Elk jaar op de dag van hun overlijden sta ik er even bij stil. Gelukkig zijn er nog de herinneringen en het oude fotoboek die ik van de week weer even heb in gekeken. Want die foto’s brengen je weer terug naar mooie tijden toen het gezin nog compleet was.

    • Oh, dat is helemaal jong Rikit. Ik was 34, dan ben je toch al wel min of meer af. Met 18 en 20 ben je nog zo bezig om je leven vorm te geven en in te richten.
      En niets is zo fijn als oude foto’s kijken. Wat een geluk dat die er zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *