Door Fiep Westendorp werd ik herinnerd aan mijn oude knuffel Floddertje. In mijn vorige blogje schreef ik dat ik de tekeningen van Floddertje herkende, maar bij nader onderzoek is dat helemaal niet zo. Floddertje van Annie M.G. en Fiep stamt uit 1973. Toen was ik 10 jaar oud en las ik geen kleuterboeken meer. Waarom dacht ik dan toch dat ik Floddertje herkende? Dat komt door een misverstand. Ik dacht dat mijn knuffel vernoemd was naar de boeken-Floddertje. Dat kan echter helemaal niet aangezien ik Floddertje kreeg toen ik een jaar of vier was (jaren 60). Na wat nadenken over de komst van Floddertje wist ik opeens weer hoe hij aan zijn naam kwam. Ja, hij: mijn Floddertje was een jongetje.

Floddertje kwam op 5 december 1966 of 1967 in mijn leven. Wij vierden altijd Sinderklaas met de grootouders van vaders kant. Van surprises en gedichten werd veel werk gemaakt. Oma en Opa hadden dat jaar voor mij een grote stoomboot gemaakt met daarin cadeautjes. Van een oude panty en een bontje had Oma een hondje gemaakt dat uit een van de patrijspoortjes hing met een briefje om zijn nek “Ik wil naar Hermieneke” (of woorden van gelijke strekking).

Ik knelde het hondje in mijn dikke armpjes en sloot hem in mijn hart. Het was het mooiste cadeau dat ik die Sinterklaasavond kreeg. Het hondje werd Floddertje gedoopt en mocht elke nacht bij mij in bed slapen. Oma moest er later nog vaak om lachen. “Kind, het was gewoon een floddertje” zei ze dan, “om duidelijk te maken dat die boot voor jou was.” En zo kwam het hondje dus aan zijn naam. Waarschijnlijk zei ze dat op de bewuste Sinterklaasavond ook al.

Ik heb helaas geen foto’s van Floddertje en hij is tijdens een verhuizing door mijn moeder resoluut weggegooid. Maar ik zal hem nooit vergeten!