Creativiteit is mij niet aangeboren en ook niet aangeleerd. Toch participeer ik af en toe in een creatieve gebeurtenis. Ooit (begin deze eeuw) deed ik mee aan een workshop betonsnijden. Samen met zus F (die meer aanleg bleek te hebben dan ik) sneden wij met een aardappelmesje respectievelijk een kat en een slak uit een blok (nog zacht) beton. De poes staat al ruim 20 jaar op ons plaatsje en is met mos begroeid geraakt. Hij heeft een naam gekregen van onze buurman G, die verwonderd vroeg wat voor Poetinpoes wij in hemelsnaam in de tuin hadden gezet. Bij nadere beschouwing vonden wij de kat inderdaad wel iets Russisch hebben.

Daarna werd het jaren stil op het gebied van creativiteit. Tot een paar weken geleden. Toen hadden we van Delft Marketing een workshop keramieken. Carina de Walle nam afscheid van het team en zij is wél heel creatief. Zij heeft een eigen keramiekstudio (Studio Clay Time) waar zij cursussen en workshops geeft. Wij kregen als afscheid zo’n workshop van haar cadeau. Het was superleuk. We mochten zelf kiezen of we een kommetje of vaasje wilde beschilderen of zelf iets maken. Overmoedig ging ik aan de slag om een vleermuis te kleien. Zoals gezegd: niet gehinderd door creativiteit of aanleg. Ondanks inspanning die tot rode konen leidde, lukte het niet om het beestje een fraai uiterlijk te geven en ook nog de tak waaraan hij moet hangen te kleuren. Nou ja, als je maar lol hebt.

Gisteren lag de geglazuurde vleermuis op kantoor op mij te wachten. Een oor was al afgebroken en toen ik hem aan zijn stokje wilde hangen, gaf dat ook de geest.

Nu hangt hij aan een koord buiten. Onder hem staart Poetinpoes onverstoorbaar voor zich uit. Een fraai stel.

PS tijdens mijn reactie op Ellens berichtje bedacht ik dat ik de vleermuis wel een bijpassende naam kon geven. Hij heet nu dus Vladimir Vleermuis.