Komende maandag is alweer de laatste les van de HOVO-cursus (Hoger Onderwijs voor Ouderen) die zus F en ik volgen. Zoals gewoonlijk is het weer een inhoudelijk boeiende cursus. Het gaat over verschillen en overeenkomsten tussen de schilderkunst in het westen en die uit China en Japan. De docent weet verschrikkelijk veel en kan het boeiend brengen. Het is jammer dat mijn zus tijdens het eerste college concludeerde dat hij op een rups lijkt en dat kan ik nu niet meer niet-zien.

Ik wist eigenlijk helemaal niks van de Oosterse kunst, dus ik leer enorm veel. Alles is relatief tenslotte. Wij zien houtsnedes, rolzijde van tot wel 20 meter lang, veel leegte want Zen en Tao (denk ik) en veel afbeeldingen van de berg Fuji. Daarnaast moet ik alle Oosterse namen thuis nog eens opzoeken, want je spreekt ze heel anders uit dan dat je ze schrijft. Bijvoorbeeld Gao Qipei, dat spreek je uit als Kou Tsji Pee (of zo).

In december gaan we (zus en ik, niet met de cursusgroep) naar het Van Goghmuseum in Amsterdam. Daar is een tentoonstelling van Yoshitoshi en die schijnt fantastisch te zijn. Kijken of we in december de theorie nog weten.

Wat jammer is, maar we zijn het ook wel gewend inmiddels, zijn de medecursisten. De meesten zijn heel prima, maar er zijn ook een paar regelrechte groupies van de Rups. Vooral een mevrouw springt eruit, mede vanwege haar piepstem. Zij vraagt vreselijk veel aandacht van de Rups en neemt iedere les een uit elkaar vallend boek uit haar boekenkast mee. Soms heeft het vaag met de lesstof te maken, maar meestal ontgaat mij ook het verband. De Rups reageert vrij stoïcijns aardig, maar niet laaiend enthousiast op haar en haar boeken. Dat deert haar echter totaal niet helaas. Wat dat betreft gelukkig nog maar één les.