Delftse Hout, Bieslandse Bos, Balijbos : wat een overdaad aan natuur rondom ons stadje 😀. We probeerden vandaag de Populierenroute te lopen. 10 kilometer zonder na te denken, want gewoon de blauwe paaltjes volgen.

Het was meer een populierenpluisroute, want overal waar je keek zag je pluisjes van de bomen rondwaaien. En als het niet zo warm was, had ik beslist gedacht dat er her en der een pak sneeuw lag. Jammer genoeg is dat op de foto’s nooit zo mooi te zien als in werkelijkheid.

Helaas zijn we halverwege zonder dat nadenken toch de route en de blauwe paaltjes kwijtgeraakt. Maar ook zonder dat was het een mooie wandeling en hebben we net de 10 kilometer aangetikt 😀.

Vandaag weer een wandeling door de Delftse Hout. En opeens zag ik achter een hek een houten beest. Het leek eerst net een een vis, maar hij bleek pootjes te hebben. En rare schubben. en ik denk dat hij op vliegjes zat te jagen met zijn bek open. Zodra er een beestje in zou vliegen: KLAP, DICHT. Jammie!

En nu ben ik op zoek naar wie dit heeft gemaakt en of er nog meer zijn. Maar Google biedt deze keer geen kant-en-klare oplossing. Dus voorlopig blijft het een mysterie.

Sinds de corona-lockdown ben ik meer gaan wandelen. Dat is helemaal geen straf, zo heb ik bijvoorbeeld de Delftse Hout herontdekt. Ik heb inmiddels een paar vaste rondjes waarvan ik weet hoe lang ze duren. De Bruggenloop (van Emie gejat), die duurt ongeveer 20 minuten en dat past dus precies in mijn lunchpauze, een rondje om de bomenwijk heen (30 minuten) en een aantal wandelingen in die Delftse Hout. Die laatste variëren van één tot twee uur. En tenslotte zijn er nog de wandelingen langs de Vliet of het kanaal. Vanaf huis kan je twee kanten op en als je alsmaar doorstiefelt kom je vanzelf in Rotterdam of in Leiden. Maar je kunt natuurlijk ook eerder teruggaan (uiteraard aan de andere kant van het water). Alle wandelingen hebben hun eigen varianten, want het is best saai als je elke keer precies hetzelfde rondje loopt.

Tot zo ver de inleiding. Vandaag liep ik rondje bomenwijk. Een paar weken (of maanden?) geleden werd het troosteloze, plastic speeltuintje waar ik altijd langskom,  afgebroken. Hoewel superlelijk toch sneu voor de kindjes daar. Maar gelukkig trok de gemeente de portemonnee en bouwde een hartstikke leuk houten klimding. Er kwam een kampvuurplaats bij en wat onduidelijke houten stammetjes. Helemaal leuk. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik er laatst weer liep en het spuuglelijke plastic gewoon weer teruggezet was! Gelukkig was het hout ook gebleven, maar wat een contrast!

Het leukste is trouwens de grote paal met ooievaarsnest. Ik zie er regelmatig twee ooievaars rondscharrelen, dus ik hoop dat zij hun intrek gaan nemen in dat speciaal voor hen opgetrokken nest!