Poeh poeh nou nou. We waren even op fietsvakantie op Lanzarote. Ik rekende uit dat het alweer 7 jaar geleden was (nog vóór corona, ergens in de Middeleeuwen) dat wij voor het laatst op fietsvakantie waren. En zoals iedereen weet gaan de jaren tellen als je boven de 60 bent. Dat zijn wij inmiddels.
Derhalve waren de eerste twee dagen nogal zwaar. De eerste vooral omdat het keihard waaide of eigenlijk stormde. Daar staan de Canarische Eilanden om bekend (maar niet bij ons, dus het overviel ons nogal). We moesten flink klimmen, fietspaden zijn er niet (gelukkig reden de auto’s allemaal erg fietservriendelijk) en we hadden nog weinig conditie. Kortom, we hebben een aantal stukken gelopen met de fiets aan de hand. Dag twee was maar een kort tripje van 20 kilometer, dus we begonnen de ochtend in Casa César Manrique. César (1919-1992) was een groot kunstenaar op Lanzarote en omdat hij ook de enige kunstenaar was, wordt hij nogal uitgemolken. Maar zijn huis was leuk om te bezichtigen. We bekeken een film over hem en met name over zijn grote passie: Lanzarote redden van het massatoerisme. Manrique wilde niet dat de unieke cultuur en natuur hierdoor zouden worden beschadigd en heeft dat ook daadwerkelijk weten te voorkomen. Zo mag er niet hoog worden gebouwd (maximaal 4 verdiepingen) en de muren moeten wit of lichtgetint zijn en de raamkozijnen groen, blauw of bruin. Hij organiseerde in de jaren 80 protesten tegen grootschalige nieuwbouw ten behoeve van het massatoerisme op het eiland. Toch zijn er wel wat lelijke resorts gebouwd aan de verschillende kusten, maar ze blijven wel keurig bij 4 verdiepingen. In de hoofdstad Arrecife verbleven wij een nachtje in een hotel van 17 verdiepingen hoog, een ontsierende uitzondering. We schaamde ons een beetje dat wij hier sliepen.




Na deze wijze lessen gingen we lekker lunchen en even een stukkie fietsen. Dat laatste viel tegen. Hoewel de storm was gaan liggen, waren de hellingen veel steiler dan de vorige dag en werd er weer veel gelopen.


Na dit uitputtende begin werden de afstanden wat groter en de hellingen minder steil, waardoor we al met al een heerlijke vakantie hadden. Fietsen zoals fietsen bedoeld is.
Lanzarote is een prachtig, vulkanisch eiland. Het weer is er (op die storm na) heerlijk zomers: 25 graden en over het algemeen zonnig. Ik sluit af met wat illustratieve foto’s.





Goed hoor, dat fietsen! Het is voor ons het enige Canarische eiland dat we kennen en ik krijg er zowaar heimwee van. Vreemd genoeg herken ik niets van het huis van Cesar M. Wat ik me herinner was het nogal grotachtig en organisch.
Dat is zijn andere huis, inderdaad grotachtig. En heel erg jaren 70 met doorzichtige ronde hangende stoelen. Daar zijn wij niet geweest jammer genoeg. Geen tijd (we moesten fietsen…) en ik weet ook niet of we er in de buurt waren.
Je weet dat de elektrische fiets is uitgevonden….
Dat maakt fietsen een stuk leuker naar mijn bescheiden mening.
Maar op zich een heel goed idee om een eiland fietsend te verkennen. Ik ga dit onthouden.
Haha, ja dat weet ik. Diverse mensen wijzen mij erop. Maar ik ben er nog niet aan toe.