Vandaag de laatste dag van onze staycation. We hadden een heerlijke tijd, veel gewandeld en musea bezocht, goed weer gehad. Nu is het ook fijn om weer een beetje terug naar het normale leven te gaan. Vandaag nog een thuisdagje, beetje opruimen, wassen, dat soort postvakantiegedoe.

Wat deden we zoal die laatste week? We wandelden bij het kleinste dorp van Nederland ’t Woudt een rondje door de weilanden en lunchten in Kwintsheul (ook klein). Allemaal Westland met veel kassen. We kwamen wel veel fietsers tegen, maar totaal geen wandelaars. Het laatste stuk voerde ons dars door weilanden over wankele bruggetjes en ik verdween nog bijna in een verborgen sinkhole.

Verder wandelden we weer met zus F en zwager J in Amsterdam. Deze keer vanuit Amstelveen door Oud Zuid en De Pijp naar het centrum terug. Te druk met kletsen om foto’s te maken. Op de fiets naar Katwijk waar vrienden E&E hun jaarlijkse week in een strandhuisje verbleven. We fietsten door de duinen met tegenwind, dus dat viel niet mee. Gelukkig wachtte er een heerlijke lunch op ons!

Qua musea sprong vooral het Kunstmuseum in Den Haag er uit. Net als in het museum in Rijswijk was er een overzichtstentoonstelling van een kunstenaarsstel. Deze keer geen papiermakers, maar (oorspronkelijk Nederlandse) fotografen: Inez en Vinoodh. Zij schijnen wereldberoemd te zijn en ik herkende sommige foto’s ook wel (zij hebben heel veel beroemdheden op de foto gezet). Maar echt actief kennis hebben kan je dat niet noemen. Zij leerden elkaar kennen op de modeacademie in Amsterdam en mode speelt een rol in hun werk. Zij manipuleren hun foto’s al ver voor de tijd van photoshop en ook dat is heel interessant om te zien. Maar de titel van de tentoonstelling zegt alles over het steeds terugkerende thema: “Can Love Be A Photograph”. Heel mooi vond ik de eerste en de laatste foto van de tentoonstelling. Op de eerste kussen de fotografen elkaar en op de laatste buigt hun zoon zich over een glazen stolp met die foto van zijn ouders erin.