In Delft is een groot theater verschenen ergens aan de TU-kant van de stad: het Prinsentheater. Daar is in januari de musical Willem van Oranje van start gegaan. Tijdens de kerstborrel van het VVV kreeg iedereen twee toegangskaartjes voor de try-out van afgelopen donderdag. Het gonsde de hele week al door de wandelgangen: “Donderdag is het zo ver!” In de groepsapp schreef iemand dat zij voor de pauze een arrangement ging bestellen (een drankje en wat hapjes, die op een gereserveerde tafel voor je klaar staan). Dat leek mij ook een heel goed idee, maar helaas waren de pauzearrangementen al uitverkocht. Zo stonden wij bijna de hele pauze in de rij voor een drankje. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Met de fiets naar het theater was een goede keuze. Veel keuze hadden we ook niet, Want het OV houdt niet over, lopen is te ver en een auto bezitten wij niet. Maar een kwartier fietsen is goed te doen, zelfs in de winter. De fietsen waren snel geparkeerd en ik zag met genoegen de lange rij auto’s staan. Enig leedvermaak mag toch wel?

Binnen stuitten we al meteen op de eerste bekende. Het was grappig om in zo’n groot theater (1200 personen kunnen er in en het was uitverkocht) zo veel bekenden tegen te komen. We zaten over drie plekken verdeeld, maar die waren ook weer dicht bij elkaar, dus er werd uitbundig gezwaaid. Ook leuk dat iedereen een partner, schoonvader, dochter of buurvrouw had meegenomen.

Het theater is enorm groot, ik schreef het al en het toneel is halfcirkelvormig. Er zijn verschillende locaties waar het verhaal zich afspeelt: Breda, Dillenburg, diverse slagvelden en natuurlijk Delft. Doordat de zaal met ons erin draait, zit je steeds op een andere locatie. Je draait als het ware van Dillenburg naar Breda en van Brada door naar het Ontzet van Leiden. Ik werd wel een beetje zeeziek van al dat gedraai, maar het was wel grappig gedaan. Op het toneel vloeien film, theater en muziek in elkaar over en dat was heel knap gedaan. Het leek alsof er echt mannen op paarden aan kwamen draven, die vervolgens van hun paard stapten en op het toneel verder speelden.

Het persoonlijk liefdesleven van Willem was een rode draad. Hij had zoals iedereen weet veel vrouwen en ze kwamen er niet eens allemaal in voor, want voor nummertje drie, Charlotte van Bourbon, was kennelijk geen tijd. Terwijl de musical toch bijna vier uur duurde. Daarnaast natuurlijk zijn strijd tegen de Spanjaarden en zijn gedoe met godsdienst (“Zal ik katholiek blijven of toch maar weer protestants worden?”).”Het verhaal van zijn leven en zijn strijd” is niet voor niets de ook ondertitel. Wat erg goed is, is de link naar de actuele situatie in de werled en in het land. Zonder expliciet te worden, worstelt Willem met hedendaagse thema’s en dat vond ik indrukwekkend.

Zonder verder te spoileren kan ik zeggen dat het een enorme belevenis is, dat het knap gemaakt is en dat het heel lang duurde. Misschien komt het doordat het pas de tweede try-out was, maar het zou rond kwart over elf klaar zijn en het duurde gewoon tot middernacht. Ik vond het wat veel van het goede. En muzikaal gezien was ik er ook niet weg van. Ook dat kan nog goed komen misschien na een paar keer spelen, maar ik vond er geen grote klappers tussen zitten, die je op weg naar huis nog neuriet. Ik ben ook geen echt goede graadmeter natuurlijk, want au fond hou ik helemaal niet van musicals. Toch ben ik blij dat ik het gezien en meegemaakt heb. Al was het maar om bij het VVV tegen argeloze bezoekers te kunnen zeggen dat het een bijzondere ervaring zal zijn.